ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ କଥାରେ କହିଲେ: “ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏକ ରୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲି। ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏ ସମୟରେ ଶିବଙ୍କର ମହିମାକୁ ପୁରାପୁରି ଭୁଲିଗଲୁ। ଏହି ଲଜ୍ଜାଜନକ ଆଲୋଚନାକୁ ଏଠାରେ ଛାଡିଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ଏଯାଁ ଆପଣଙ୍କ ସାଥିରେ ଅଛି। ସାତ ପଦର ମିତ୍ରତାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଛି, ଆପଣ ମୋତେ ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କର ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ଅଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଦୟା କରି ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଏକ ହଂସା ଓ ଏକ ଶୂକର ରୂପ ନେଇ, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାର ସମତା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲୁ। ମୁଁ ଏପରି ଅନ୍ତକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତାହା ଜଣା ନାହିଁ। ଏହି ଚେଷ୍ଟାରେ ମୁଁ ବହୁତ ହରିଜାଇଛି, ମାନେ ମୋର ଜୀବନ ଛାଡିଦିଅ ଭଳି ଅନୁଭବ କରୁଛି। ତେଣୁ ମୋ ମିତ୍ର ଭାବେ ଆପଣ ଏହି ଅନୁରୋଧକୁ ସଫଳ କରନ୍ତୁ। ଏହା କରିବା ଆପଣଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ; ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ଆପଣ ମୋ ସମତାକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ, ଯଦିଓ ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ। ଏବେ ଏହି ଏକା ଦାୟିତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଛି। ଏହି ଏକ ଉକ୍ତିକୁ ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହନ୍ତୁ। ମୁଁ ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଖିଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ ଆଦର ପାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ବାପାକୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହ ଆଦର କରନ୍ତି। ଏହି କଥା କହି, ମୋର ମହା ସହଯୋଗ ଆପଣ ଦେଖାନ୍ତୁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୀପ୍ତି ଓ ଶିର୍ଷରେ ବସିଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଅନ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ବିବେକ କରି ବୁଝିଲେ, ତାଙ୍କର ଶିର୍ଷ ଦେଖିବାକୁ ସେ ସମର୍ଥ ହେଇନାହିଁ। ମୋର ଅଜ୍ଞତାରେ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଓ ଏହି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ଅହଂକାର ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଶିବଙ୍କ ଉଦ୍ୟମ। ମୂଳ ଦେଖିବାରେ ଅସମ୍ଭବତା ମୋର ଦୀପ୍ତିର ଅହଂକାରକୁ ଦମି ଦେଲା। ଏବେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅହଂକାର ଛାଡି ସମ୍ମାନ କରାଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ଏଯାଁ ଅହଂକାର ଅପରାଜିତ ରହିଲାବେଳେ, ଏକ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ମିଳିଛି। ଆଜି ଶିବ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ। ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛି, ଅକୃତଜ୍ଞ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉପଦେଶ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦିବ୍ୟ ରୂପ, ଅମୃତ ହସ୍ତ ଭଳି ରୂପ; ବିଶ୍ୱ ଅଗ୍ନି ଭଳି ରୂପ, ପବନ ଭଳି ରୂପ। ତୁମେ ତିନି ଗୁଣ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ସମୟର ମୂର୍ତ୍ତି; ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ରକ୍ଷକ। ତୁମେ ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସବୁଠୁ ବଡ। ବେଦ ତୁମର ଶ୍ୱାସ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମର କଳା। ଅମର, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମାନବ—ସମସ୍ତ ତୁମେ। ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଓଁ, ଯଜ୍ଞ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ। ତୁମେ ପରମ ନାୟକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ, ବିଶ୍ୱ ମଙ୍ଗଳକାରୀ, ଶୁଭ। ତୁମକୁ ଦେଖି ଶରଣ ନେଇଥିବା ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏହା ଶୁଣି ବେଦ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଦୀପ୍ତିମୟ ଦ୍ୱାରକୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅନ୍ୟ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: “ହେ କାଳ ନାଶକ, ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରଶିର, ଶମ୍ଭୁ, ଶିବ, ଈଶାନ, ଶର୍ବ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଜଟାଧାରୀ—ତୁମକୁ ଜୟ! ଏହି ଜୟ ନାୟକ, ଭଙ୍ଗା କୁଟା ଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରୀ, ପଶୁପତି, ହରା—ତୁମକୁ ଜୟ!