ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଆକାଶରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ପରିଷ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିକଟରେ ଥିଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହା କ’ଣ ସମୁଦ୍ରରେ ଅଥବା ଆକାଶରେ ଅଟକିଥିବା ଏକ ପଦ୍ମ ଚେଉଁ ଉପସ୍ଥାନ କି? କିପରି ଏହା ଏଠାରେ ଆସିଛି? ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଏହା ଏକ କେତକୀ ପତ୍ର। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଏହି ନିର୍ମଳ କେତକୀ ପତ୍ରକୁ ଉଠାଇଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲେ। ଅନ୍ତେ, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ତାଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହେବାରୁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ୍ନ ହେଲେ। ନିଜ ବ୍ରତ ସଫଳ ନହେବାରୁ, ସେ ନିଜକୁ ନମ୍ରତାରେ ଶରଣାଗତ କରିଦେଲେ। ଏହି ପରୀକ୍ଷାରେ, “ମୋର କ୍ଷୁଦ୍ର ଶକ୍ତି କେଉଁଠି? ମୋର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଢଳିଯାଉଛି,” ବ୍ରହ୍ମା ଏପରି ଭାବିଲେ। “ଏହି ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ଓ ଅନେକ କଥା କହିବାର କ’ଣ ଅର୍ଥ? ମୋ ମନରୁ ଏହି ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବ ର ଗଠିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦିଅ। ଏ ଉଦ୍ୟମ ଜଗତର ସୀମାକୁ ବି ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ଏହି ଅପାର ତେଜର ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ନ ନାରାୟଣ, ନ ଅନ୍ୟ କେହି। ମୋ ପାଖରେ ଏଠାରୁ ଉଠି ତାହାକୁ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇବାର ଶକ୍ତି ନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ, ସେ ତାହାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?” କେତକୀ ପତ୍ର କହିଲା, “ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଜଡ଼ ନୁହେଁ—ଚେତନା ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛି। ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲି, ଏହିଠାକୁ ଆସିଲି।” କେତକୀ ପତ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଲାଗିଛି। ଚାଳିଶି ହଜାର ଯୁଗ ବ୍ୟତୀତ ହେବା ପରେ, ସେ ତଳକୁ ଢଳିଗଲେ। ଏପରି କଥା କହିବା ସମୟରେ, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ତା’ପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୋ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ମୁଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲି। ଆମେ ଦୁଇଁଜଣେ ମିଶି ଶିବଙ୍କ ମହିମାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲୁ। ଏହି ନିନ୍ଦନୀୟ କଥାକୁ ଏଵେ ଛାଡ଼, କାରଣ ମୁଁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି। ସପ୍ତପଦୀ ମିତ୍ରତ୍ୱ ଯଥାର୍ଥ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ରହେ—ତୁମେ ମୋତେ ଏଭଳି ମିତ୍ର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼, ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ଆମେ ହଁସ ଓ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆମ ପରସ୍ପର ସମତାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲୁ। ଏଭଳି ଅବସ୍ଥା ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଚାହିଁଥିଲି କି, ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ। ମୁଁ ଏମିତି କ୍ଳାନ୍ତ, ମନେ ହୁଏ ମୋ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି। ତେଣୁ, ମୋତେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ସଫଳ କର। ଏହି କାମ ତୁମେ କରିବାକୁ ହିଁ, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ଯଦି ଦେଖି ପାରିବା ନାହିଁ, ତଥାପି ସମତା ଲାଭ ହୋଇଥାଏ। ଏବେ ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ କେବଳ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ କଥା କହ। ମୁଁ ଚୂଡ଼ାର ଶୀର୍ଷ ଦେଖିଛି; ଏଠି ମୁଁ ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ ଅଛି। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ମାନ୍ୟତା ପାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼ଙ୍କ ଠାରୁ ପାଉଛନ୍ତି। ଏହି କଥା କହି, ମୋର ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ତୁମେ କର। ତା’ପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କ ଶେଷ କଥା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ତେଜ ଓ ଚୂଡ଼ାର ଶୀର୍ଷରେ ବାସ କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ବୁଝିଲେ, ସେ ଚୂଡ଼ାର ଶୀର୍ଷ ଦେଖିପାରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅଜ୍ଞାନରେ ମୋତେ କୃପା କରିବାପାଇଁ ଏବଂ ଏହି ଦୈବି ଗର୍ବ ନାଶ କରିବାପାଇଁ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ମୁଁ ମୂଳ ଦେଖିପାରିନଥିଲି, ଏହି ଅଭିମାନ ଓ ତେଜର ଗର୍ବ ମୋତେ ନିମ୍ନ କରିଦେଲା।