ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁମାନେ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଅନ୍ଧାରିତ ହୋଇ ତଳସ୍ଥଳର ଗଭୀର ଅନ୍ତରାଳରେ ରହିଗଲା। କିଛିପରି, ସେ ବାହାରିଲେ, କିନ୍ତୁ କୂଆର ପାଶେ ନୁହେଁ, ବହୁ ଦୂରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଲୋକେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଳପତ୍ର ସଦୃଶ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କାମ୍ଦାର ଆକର୍ଷଣରେ, ଜଣେ ଦୀପ୍ତିର ରଶି ସଦୃଶ ଉପରକୁ ଫେରିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ଧାରାର ମୂଳକୁ ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ। ଏହି ବିରାଟ ଜ୍ୟୋତିର ସମ୍ମୁଖରେ କୌଣସି ଆଦି ଚିହ୍ନଟି ନଥିଲା। ସେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋହରେ ଅନ୍ଧାରିତ ରହିଲେ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଛାଡି, ପଦ୍ମନୟନ ବେଗରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ଏବେ, ସେ ବିପୁଳ ଗତିରେ ଉପରକୁ ଲାଫିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇ, ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର ବିଗତିରେ ପଖ ପାନିକୁ ଛିଟିଦେଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଉପରକୁ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଦୃଷ୍ଟିର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଗଲେ। ଦୀପ୍ତିର ମହାସ୍ତମ୍ଭ ପାଖରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ହଂସ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ ପ୍ରଥମେ ମେଘମାଳାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉପରକୁ ଉଡିଗଲେ। ଉଚ୍ଚ ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କର ଆଲୋକମୟ ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଉପରେ ଚାଲିଗଲେ। ବାୟୁ ବା ମନର ଗତି ଯେପରି ନିମ୍ନ, ତାଙ୍କର ଦେହ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୁତ ହେଲା। ଉପରେ ଉପରେ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପତ୍ରବସ୍ତ୍ର ଖସି ଦୂରେ ପଡିଗଲା। ସପ୍ତ ବାୟୁମଣ୍ଡଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାପରେ ଭାବିଲେ—ହରିଙ୍କର ଅଦୃଶ୍ୟ ମୂଳ ସାମ୍ନାରେ କିପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବି? ମୋର ଏତେ ବର୍ଷର ଆୟୁଷ୍ୟ କ’ଣ ଉପକାରର, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେଇନାହିଁ? କିଏ ମୋ ସହଯୋଗ କରିବେ, ଯେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଂକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ? କିମ୍ବା କୌଶଳରେ ଏହାକୁ ଲୁଚାଇପାରିବି କି? କାରଣ, ମହାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ହିଁ ସେମାନଙ୍କର ଧନ। ଏହିପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ଆକାଶରେ ସେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରକାଶମାନ୍ ଜିନିଷ ଦେଖିଲେ। ଏହା ସମୁଦ୍ରରେ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡ କି? ଏହା କିପରି ଏଠାରେ ଆସିପାରିବ? ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ବୁଝିଲେ ଏହା କେତକୀ ପତ୍ର। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ନିର୍ମଳ କେତକୀ ପତ୍ରକୁ ନେଇଲେ। ଏଭଳି ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିଲେ। ପଦ୍ମଜଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ସେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହେଲେ। ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେଇନଥିବାରୁ, ସେ ନିମ୍ନତାରେ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ପରୀକ୍ଷାରେ, ମୋର ସୀମିତ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି? ମୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଅପରାଧ ଭାବରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ଯେପରି ମୁଁ ବି ତଳକୁ ଢଳିଯାଉଛି। ଅନେକ କଥା କହିବାକୁ କଣ ଆଉ ଅଛି, ଏହି ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ସହିତ? ମୋ ମନରୁ ଏହି ଅଭିମାନ ଓ ଅହଂକାରର ଗଠନ ଭଙ୍ଗ ହେଉ। ଏହି ପ୍ରୟାସ, ବିଶ୍ୱର ଖାଲି ଗହ୍ୱରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ଏହି ତେଜୋମୟ ଶିଳାର, ମୁଁ କେବଳ ନ ନାରାୟଣ, ନ ଅନ୍ୟ କେହି। ଏଠାରୁ ଉଠି ତାହାକୁ ଫେରାଇବାକୁ ମୋର ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ଏବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “ତୁମେ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲା: “ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ମୁଁ ଏକ କେତକୀ ପତ୍ର ଥିଲି, ଚେତନାରେ ସମ୍ପନ୍ନ। ପୃଥିବୀରେ ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏଠାକୁ ଆସିଛି।” କେତକୀ ପତ୍ରର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଜ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମୟ ଶିଳା ସହିତ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଚାରିପାଖରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଲାଗିଛି। ଚଳିଶି ହଜାର ଯୁଗ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ପରେ ତଳକୁ ଢଳିଗଲେ। ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ସମୟରେ, ପଦ୍ମଜ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।