ଏହି ଦୈବୀ କଥାରେ, ପଦ୍ମନୟନ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ଅପାର ଅନ୍ଧକାର ତଳସ୍ଥଳ ଲୋକମାନେ—ଅଟଳ, ବିଟଳ, ସୁତଳ, ଏବଂ ନୀତଳ—କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ସପ୍ତ ତଳ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ସେ ଭୋଗବତୀ ନଗର, ଯାହାକୁ ବୈରୋଚନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ମନର ଉତ୍ସୁକତା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଲା, ଏବଂ ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, “ଏହି ମୁଁ ଦେଖିଛି, ଏହି ମୁଁ ଦେଖିଛି।” ଏହାଠାରୁ ଅଧଃକୁ, ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୂଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଘନ ଜଳରାଶିକୁ ଭେଦି ଯାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ କେବଳ ପୃଥିବୀ ଭାଗିଗଲା, କିନ୍ତୁ ସାଗର ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା। ଏହିପରି ଭାବରେ, ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଭୂଲି ରହିଲା। ତାଙ୍କ ଖୁର ଘିସିଯାଇଥିଲା, ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏତେ ଦୀର୍ଘ ଶ୍ରମରେ ସେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଶ୍ୱାସ ହାଁଫିଉଠୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଅବିକଳ ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା। ଏପରି ଦୁଃଖରେ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ପଛକୁ ଫେରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଦୀର୍ଘ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅନ୍ଧକାର ତଳସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି ରହିଥିଲା। କିଛିପରି ଉପାୟରେ, ସେ ବାହାରିଲେ, କିନ୍ତୁ କୂଆର ପାଶରେ ନୁହେଁ, ଦୂରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ। ଏହା ସମ୍ଭବ ହେଲା ତାହା ପ୍ରଭା ରୂପୀ ଦୀପସ୍ତମ୍ଭ ରେ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଥିରେ ଦୂର୍ବଳ ଦୂର୍ବଳ ଦୈଵୀ ରଶି ଭଳି ଉପରକୁ ଫେରିଲେ। ତେବେ, ମୁଁ ଏହି ବିଶାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖର ମୂଳ ଦେଖିପାରିଲିନି। ଏହି ଆଲୋକ ରାଶିର ଆଗରେ କୌଣସି ଆଦି ନଥିଲା। ସେହି ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଲୋକଂକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅହଂକାର ଛାଡି, ପଦ୍ମନୟନ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଇଲେ। ତାପରେ ସେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉପରକୁ ଲାଫ ଦେଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇ ଶୂନ୍ୟ ମହାକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର ପଖ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଜଳକୁ ଚାରିଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଥିଲା। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉତ୍ତାରଣରେ, ସେ ଦୃଷ୍ଟିର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୈବୀ ଯାତ୍ରାରେ, ଦୀପସ୍ତମ୍ଭ ପାଖରେ ଏକ ମାୟାମୟ ହଂସ ଦେଖାଦେଲା। ପ୍ରଥମେ ସେ ମେଘମାଳାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉପରକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚ ଲୋକରେ ଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଲୋକ ମାର୍ଗ ଦେଇ ପାର ହେଲେ। ବାୟୁ କିମ୍ବା ମନର ଗତି ଯେପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ତାଙ୍କ ଦେହ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ଉପରେ ଉପରେ ଉଠୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ରବସ୍ତ୍ର ଝଡ଼ିଯାଇ ଦୂରକୁ ପଡ଼ିଗଲା। ସେ ସପ୍ତ ବାୟୁ ଗଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏଉଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ମୂଳ ଥିବା ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କିଏ ଦଢ଼ି ରହିପାରିବ? ମୋର ଏତେ ବର୍ଷ ଜୀବନ କ’ଣ କାମର? ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଜଣେଙ୍କ ପାଇଁ କିଏ ସହଯୋଗୀ ହେବେ? କିମ୍ବା କୌଣସି ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ଲୁଚାଇପାରିବି କି? କାରଣ, ଗର୍ବ ହେଉଛି ମହାନଙ୍କର ଧନ। ଏହି ମହାନ ଯାତ୍ରାରେ, ଆକାଶରେ ସେ କିଛି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ଶୁଭ୍ର ଦେଖିଲେ। ଏହା କ’ଣ ସାମୁଦ୍ରିକ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡ କି ଆକାଶରେ କେତେ ଭାବେ ଥିଲା? ଏହା ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ କେତକୀ ପତ୍ର ବୋଲି ସେ ଅନୁଭବ କଲେ। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ସେଇ ନିର୍ମଳ କେତକୀ ପତ୍ରକୁ ନେଲେ। ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଏଭଳି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲେ। ଏଉଁ, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହେବାରେ ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ। ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ, ସେ ନିଜକୁ ନିମ୍ନତାରେ ଶରଣ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଚେଷ୍ଟାରେ, ମୋର ସୀମିତ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି? ମୋର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଢଳିଯାଉଛି। ଏହି ନିଶ୍ୱାସ ସହିତ ଅନେକ କଥା କହିବାର ଆଉ କ’ଣ ଅବଶ୍ୟକତା? ଏହି ଗର୍ବ ଓ ଅହଂକାରର ଗାଠ ମୋ ମନରୁ ଖଣ୍ଡିଯାଉ।