ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ—ଶାଶ୍ୱତ ଶିବ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ କିଛି ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟାରୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ କରିଥିଲେ। ତା ପରେ, ସେହି ଦୁଇ ମହାପୁରୁଷ—ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ—ମଧ୍ୟରେ ତର୍କ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ତର୍କ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ଅଚାନକ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀପ୍ତିମୟ ପ୍ରକାଶ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଜଗତ ଆପଣା ରଙ୍ଗ ହରାଇଦେଲା। ସେହି ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ର ତୀବ୍ର ତାପ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ସାଗର ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯିବା ପ୍ରାୟ ଲାଗିଲା। ଏହି ଦୀପ୍ତି ଆକାଶରେ ଅନେକ ତାରାଙ୍କ ସହ ଆଗରୁ ଯେପରି ଉଜାଗରିଥିଲା, ସେପରି ଆବିର୍ଭୂତ ହେଲା। ତାହାର ରକ୍ତିମ ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯିବା ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଲା। ସାଗର ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ ଭରିଯିବା ସହ, ସେଠି ଅନେକ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ ଚଞ୍ଚଳ ହେଲେ। ବୃକ୍ଷମାନେ ନୂତନ ପ୍ରବାଳ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲେ। ପୃଥିବୀ କୁମ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ପରି ଏବଂ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯିଥିବା ପରି ଲାଗିଲା। ଏହି ଦୀପ୍ତି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଭିତରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭରିଦେଲା, ମାନେ ଏହି ଦୀପ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଶୂକ୍ଳ ଆବରଣ ହୋଇଗଲା। ଏପରି ଭାବରେ, ସେହି ଦୀପ୍ତିମୟ ଶିଖର ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ କ୍ରୋଧ ଥିଲା, ସେ ସବୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଦୁଇଁଜଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂଛିଲେ, “ଏହି ଅଗ୍ନିଶିଖା କ’ଠୁ ଆସିଛି? ଏହା କ’ଣ ସେଷନାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଫଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ? ନା କି ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଥିରେ କଳ୍ପାନ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଦେଖିପାରନ୍ତି? କିମ୍ବା ମେଘ ଘଷା ହେଇ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି? ଏହି ପ୍ରଭା ଆମର ଦୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତିକୁ ବାରମ୍ବାର ପଛୁଆଉଛି, ତଥାପି ଏହା ଜଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କେଉଁସି ଜ୍ୱଳନ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉନାହିଁ। ଏହି ଦୀପ୍ତି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଛି, ଏହାର ମୂଳ କ’ଠି? କାରଣ କ’ଣ? ଏହା କେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ? ଆମ ମନ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଅଶାନ୍ତ ହେଉଛି।” ଏପରି ଭାବରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଭାବି ଏବଂ ସେହି ଦୀପ୍ତିମୟ ଶିଖାକୁ ଦେଖି, ମନ ଭାରି ହୋଇଯିବା ସମୟରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ଅଭିମାନରେ କହିଲେ, “ଏହା ଏକ ପରୀକ୍ଷା, ଏହି ଅତି ଅପାର ଦୀପ୍ତିର ମୂଳ କିମ୍ବା ଶିଖର କିଏ ଦେଖିପାରିବ, ଏହି ନିଜରେ ଉପସ୍ଥିତ ଆଲୋକର ମୂଳ କିମ୍ବା ଶିଖର ଯେ ଦେଖିପାରିବ, ସେଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।” ଏହି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ, ଦୁଇଁଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଏକାଅପେକ୍ଷା ଏକ ଅଧିକ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀପ୍ତିର ଶିଖର ଦେଖିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥିର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ଏହି ଦୀପ୍ତିର ମୂଳ ଖୋଜିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ତଳକୁ ମୁହଁ କରି, ତାଙ୍କ ସୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଖେଳାଧ୍ୱନିର କଠୋର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା। ସେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଠି ସେହି ଦୀପ୍ତି ସଦା ଏକରୂପ ରହିଥିଲା। ପୃଥିବୀର ଫାଟିଗଲା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ସର୍ପ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଏହି ଦୀପ୍ତିକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତର ମୂଳ ଗଠିର ଭଳି ଦେଖିଲେ। ଦୂରରୁ ପୃଥିବୀର ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ଭାର ବହନ କରୁଥିବା ଦୃଢ଼ତା ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଠି ଏକ ବଡ଼ ବାଉଳି ଓ ମଧୁର ଶତ୍ରୁ ବି ଦେଖାଗଲେ। ଅପ୍ରକଟ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏହି ପୃଥିବୀର ଧାରଣ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଅନ୍ୱେଷଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଅପାର ଦୀପ୍ତିର ମହିମାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କର ଅହଂକାରକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଲେ।