ଏହି ସମୟରେ, ସୋମକ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ଦାନବମାନେ ଉପରେ ସଂହାର କରିବା ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ରଜୋଗୁଣରେ ଆବୃତ, ସେମାନେ କିଛି ଦେଖି ପାରିନଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—ମୋର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶକ୍ତି, ଯିଏ ପଦ୍ମରେ ବିରାଜିତି, ସେ କି ଅନ୍ୟ କେହି? ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଏହି କାଳ, ଏବଂ ମୋ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ—ସମସ୍ତେ ମୁଁ ନିଜେ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦିଗପାଳ, ମନୁମାନେ—ସମସ୍ତେ ମୁଁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ। ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତି ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ। ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବି ଏକ ଯୁଗ ପରି ଦୀର୍ଘ ହୋଇଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟାସ୍ତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଘଟେନି। ମରୁତମାନେ ବାତାସ ବହାଇଲେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳିଲା ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ସାଗର ଉତ୍ତାଳିତ ହେଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ପକ୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ବର୍ଷ—ସମୟର ନିୟମ ଅପରିଚାଳିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗପାଳ, ମହାର୍ଷି ମରୀଚି ଆଦି ମହାମୁନିମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ପାତ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଏହି ସଂସାରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ମୋତେ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ ଓ ଦାତା, ମୋର ଅଭିମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। "ମହାମୋହର ଏହି ବିପୁଳତା! ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆସ, ଆମେ କଥା ହେବାକୁ ଦିଅ।" ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ବିକୃତ ହୋଇଗଲା। ଦୋଷ କିଛି କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମୋହର ସାଗରରେ ଡୁବିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ମାୟାର ମୋହ ନେଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା। ତିନି ଲୋକରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶିରୋଭୂଷିତ ତାଙ୍କର କୃପା କତେ ଅପାର! ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶାଶ୍ୱତ ଶମ୍ଭୁ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।" ଯାହା କିଛି ଦେବତା କଲେ, ସେ ସବୁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାବଶତାରୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ହୋଇ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ଦୁଇଁ ଜଣ ମଧ୍ୟରେ ତର୍କ ଚାଲିଥିଲା, ଏବେ ଏକ ମହା ଆକୃତି ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ଆଣ୍ଡକଟାକୁ ଭେଦିଦେଲା। ସେଇ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗର ତେଜରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ବସ୍ତୁ ରଙ୍ଗହୀନ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ତାପରେ ସାଗରମାନେ ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗିଲା। ଏହି ତେଜ ଆକାଶରେ ଅନେକ ତାରା ସହିତ ପୂର୍ବବତ୍ ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ରକ୍ତିମ ଚ୍ଛଟାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ରଂଗାଯାଇଥିଲା। ଏହି ପ୍ରଭାର ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ ସାଗରମାନେ ଜଳଚରପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଛମାନେ ନବ କୋରାଲ ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ପୃଥିବୀ କୁଙ୍କୁମ ଲିପ୍ତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦିଗମାନେ ସିନ୍ଧୂର ରଙ୍ଗରେ ରଂଗାଯାଇଥିଲେ। ସେଇ ତେଜସ୍ବୀ ଆଲୋକ ସମସ୍ତ ଆଣ୍ଡର ଭିତରକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ଏହି ତେଜ ଆଣ୍ଡର ମୂଡ଼ି। ଏପରି ଭାବେ, ସେଇ ତେଜର ଶ୍ଭମ୍ଭୁ ଲିଙ୍ଗ ଦୃଢ଼ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ଦେଖି, ସେମାନେ ନିଜ ତର୍କ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। "ଏହା କି ଭୂମିକୁ ଭେଦି, ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଫଣୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ? ନା କି ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଥିରେ କଳ୍ପାନ୍ତରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ? କି ମେଘ ଘଷାଘଷିରୁ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ପ୍ରସାରିତ? ଏହାର କିରଣ କି ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତିକୁ ଦୂର କରୁଛି? ଏହା ଜ୍ୱଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଳିବାର କଷ୍ଟ ଦେଉନାହିଁ। ଏହି ତେଜ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଏହି ଲୋକ ନୁହେଁ..." ଏଭଳି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ଓ ତେଜ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଅନୁଭବ କଲା।