ଏକ ସମୟର କଥା, ମୁଁ (ବ୍ରହ୍ମା) ନିଜ କ୍ଲାନ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାଣିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବିଶାଳ ସାଗରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିଲି। ଏହି ସାଗର ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଏଠାରୁ ଏକ ସର୍ପ ଆସି ବହିଯାଉଥିଲା। ମୁଁ ଚିନ୍ତା କଲିଁ—ଏ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ଥିବା ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ କିପରି ଉଦୟ ହୁଏ? ଏହି ସମୟରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଜଳରେ ସୁତିଥିଲେ। ମୋର ଚାରିଟି ମୁଁହଁରୁ ବେଦମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ସମଗ୍ର ଚରାଚର ଜଗତ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି। ଏହିପରି, ବୈକୁଣ୍ଠ, ମୋ ପାଇଁ କିଏକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବାକୁ କହ। ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର କହିଲେ—ଏପରି, କ୍ରୋଧ ଓ ଅହଂକାରରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଗର୍ବରେ କଥା କହିଥିଲେ। ତୁମେ ମୋର ନାଭିକମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଯୋଗନିଦ୍ରାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୁଁ ମଧୁ କୈଟଭଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲି। ସୋମକ ନାମକ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସେମାନେ ନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଜୋଗୁଣ ଅଧିକ, ସେମାନେ କିଛି ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୋ ଅଭିନ୍ନ ଶକ୍ତି କମଳରେ ବିରାଜିତ ନୁହେଁ କି? ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବ, ସମୟ, ଏବଂ ମୋ ନିଜେ—ସମସ୍ତେ ମୁଁ ଅଟୁଟ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦିଗ୍ପାଳ, ମନୁମାନେ—ସମସ୍ତେ ମୁଁ। ମୋ ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତି ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ କ୍ଷଣ ବି ଏକ ଯୁଗ ସମାନ ହୁଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ-ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେଉନଥିଲା। ମାରୁତମାନେ ବହୁନଥିଲେ, ଅଗ୍ନିମାନେ ଜ୍ୱାଳିଥିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ସାଗର ଫେନାଇଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ପକ୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ସମୟର ନିୟମ ନାସ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ମରୀଚି ପ୍ରମୁଖ ମହାର୍ଷିମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ। ଏପରି ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାରରେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ କଲେ। ସେ ମୋ ଅହଂକାର ଓ ଶ୍ରୀମତିର ସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ। ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୋହର ମହିମା କେତେ! ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ବିକୃତ ହୋଇଥିଲା। କୌଣସି ଅପରାଧ ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଇଜଣ ମୋହ ଶାଗରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଏପରି ମନେ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ମୋହ ଦେଖି, ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଠାକୁରଙ୍କର ଦୟା ଅପାର। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶାଶ୍ୱତ ଶମ୍ଭୁ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଯେଉଁ କିଛି ଦେବତା କଲେ, ସେ ସବୁ ଭକ୍ତପ୍ରତି ଦୟାବଶତାରୁ। ତାପରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବିଶ୍ୱାଣ୍ଡରେ ଏକ ବିଶାଳ ଆକୃତି ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭାଗ କରିଦେଲା। ସେଇ ଜ୍ଯୋତିର୍ଲିଙ୍ଗର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରଙ୍ଗ ହରାଇଗଲା। ତାହାର ଭୟଙ୍କର ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ସାଗରମାନେ ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିଲେ। ତାହା ଆଗରୁ ଆକାଶରେ ଅନେକ ତାରା ସହିତ ଚମକୁଥିଲା। ତାହାର ରକ୍ତିମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ହେଉଥିଲା। ସାଗରମାନେ ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଜଳଚରମାନେ ସେଉଁଠି ଖେଳୁଥିଲେ। ଗଛମାନେ ନବୀନ ପଦ୍ମର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।