ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାରେ, ବିଭାଣ୍ଡକ, ବ୍ୟାସ, ମହାର୍ଷି କଣ୍ୱ, ଓ କଣ୍ଡୁଙ୍କ ପରି ମହାପୁରୁଷମାନେ, ଚଣ୍ଡ, କୌଶିକ, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ, ଶାକଟାୟନ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଶିକଙ୍କ ପରି ଅନେକ ଋଷିମାନେ, ଆପସ୍ତମ୍ବ, ପୃଥୁସ୍ତମ୍ବ, ଭାର୍ଗବ, ଉଦଙ୍କ ଓ ପର୍ବତଙ୍କ ପରି ଦୈବୀ ମୁନିମାନେ, କୌଣ୍ଡିନ୍ୟ, ପୁଣ୍ଡରୀକ, ରୈଭ୍ୟ ଓ ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ ପରି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ, ବୋଧାୟନ, ସୁବୋଧ, ହାରୀତ ଓ ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ପରି ବିଦ୍ୱାନ ଋଷିମାନେ, କାଙ୍କ୍ୱାର୍ୟ, ନଦନ୍ତ, ଦେବଦତ୍ତ ଓ ନ୍ୟଂକୁଙ୍କ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁନିମାନେ, ଲୋକାକ୍ଷି, ବିଶ୍ରବାସ, ସୈଂଧବ ଓ ସୁମନ୍ତୁଙ୍କ ପରି ଦୈବୀ ଋଷିମାନେ, ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ଏକପାତ, କ୍ରଉଞ୍ଚ, ଦୃଢ, ଗୋମୁଖ ଓ ଦେବଳଙ୍କ ପରି ମହାନ ତପସ୍ବୀମାନେ, ସନତ୍କୁମାର, ସନକ, ସନନ୍ଦନ, ସନାତନଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ ଦୈବୀ ମୁନିମାନେ, ମୈତ୍ରେୟ, ପୁଷ୍ପଜିତ, ସତ୍ୟତପ, ଶାଳିଶ ଓ ଶୈଶିରଙ୍କ ସହିତ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, କୌଶଳ୍ୟ, ଶରଦ୍ୱତ ଓ କପିଧ୍ୱଜଙ୍କ ସହିତ, କୃଷ୍ଣତପ, ଉତ୍ତମାନ, ଅନ୍ତ, କରୁଣ, ଅମଳ ଓ କପ୍ରିୟଙ୍କ ସହିତ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୈବୀ ମହାଋଷିମାନେ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ପାର୍ଷଦ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ, ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦୟାମୟ ମୁଖ ଓ ହସ୍ତିତ ଚେହେରାରେ, ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ମୁଖାରବିନ୍ଦରୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଉପଲବ୍ଧ କରିଛୁ। ଦୈବୀ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯଦି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥାଉ, ଓ ଯଦି ଆପଣ ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଶୀଳ, ତେବେ..." ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି ନାହିଁ, ତେବେ କାହା ପାଇଁ କହିବି? ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ପରି ଶିବ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି? ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଦାସକୁ ଅନ୍ୟ କାହା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଦେବେ? ଶିବ ଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଜାଣ। ଏପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୋତେ ଯେପରି ଉପାସନା କରିଛ, ତାହା ଅନ୍ୟ କେହି କରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ଶିକ୍ଷା ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଯାହା ଧର୍ମ ଉପଦେଶରେ ସୁରକ୍ଷିତ। ଗୁରୁ ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ। ଏବେ ଚିତ୍ତକୁ ଏକାଗ୍ର କର, ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସ୍ଥାପନ କର। କାମଦଳନ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର, ଓ ଶାଙ୍କରୀ ସ୍ତୁତି କର। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ଦ୍ରାବିଡ ଭୂମିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି—ଏହା ତିନି ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥାର ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ଉପାସକ ଯୋଗୀମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଶମ୍ଭୁ ପାହାଡ଼ ଆକାରେ ବିରାଜିତ। ଏହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ, ମହାମୁନି ଓ ଶୁଭ ନିୟମରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଲୋକଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥଳ। ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ସୁମେରୁ, କୈଳାସ ଓ ମନ୍ଦର ପରିବା ଅଧିକ ପବିତ୍ର। ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ବସିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଚିନ୍ତାମଣି ବୃକ୍ଷକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଏଠି ମୃଗୟାକୁ ଆସୁଥିବା ମୃଗୟାରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଚରିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠିରେ ମେଘମାନେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଯାନ୍ତି, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଓ ବାଂଶ ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ରଣ୍ଧନ ଶବ୍ଦ କରେ। ଅମାବାସ୍ୟା ରାତିରେ ଜୁଗନ୍ତି ଦୀପିକାମାନେ ଏଠି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅଲୋକିତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ସ୍ମୃତିକୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଛି। ନଦୀତୀରର ବୃକ୍ଷମାନେ ସଦା ଏକତ୍ରିତ ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ରହନ୍ତି। ଏଠିରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଛୁଇଁଯାନ୍ତି। ଏହିପରି ଚମତ୍କାର ତୀର୍ଥ, ଶିବଭକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ବିରାଜିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା, ଋଷି, ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।