ପ୍ରାଚୀନ କାଳର କଥା। ଭଗବାନଙ୍କ କେଶ ଓ ଘମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ସବୁ ସଦାରଣ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ। ଏହା ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଯାହା ଆଲୋକ, ଶ୍ରୀ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଦେଇଥାଏ। ଏହା ସଦା ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନିତ, ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ପାଇଁ ଅତି ଆଗ୍ରହୀ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାଦାନ ଅଭିଷେକ ଉପଲକ୍ଷେରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ମୋତେ ସମର୍ପିତ କଲେ। ମୁଁ ପ୍ରେମରୁ, ଏହି ଉତ୍କଟ ପ୍ରେମକୁ ଶତଗୁଣ ବଢ଼ାଇଥିବା ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ଧାରଣ କଲି। ବିୟୋଗର ଦୁଃଖରେ, ଏବେ ମୋ ଦେହକୁ ଶମିତ କର। ତାପରେ, ମହାଦେବ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ପ୍ରେମର ନିବାସ, ଅଭିଷେକ କଲେ। ବିଶ୍ୱଜନନୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଉପଜିଥିବା ଯାହା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ—"ଏହା କ'ଣ?" ସେ ନିଜ ହାତରେ ସଦା ଥିବା ସେଇ ପୁଷ୍ପର ଆଗମନ ଦେଖିଲେ। ପରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର ଶୋଭିତ କାଞ୍ଚୀକୁ ସେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଇ ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁମୁଦିକୁ ଲାଭ କଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂଜାରେ ବ୍ୟବହାର କରିଛି—ଏହା ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ। ଏହି ପବିତ୍ର ପୁଷ୍ପ ସଦା ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବା ଓ ସଂରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ଓ ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ମିଳିଥାଏ। ଏହାର ସାନିଧ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ସାବଧାନରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର; ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ମୋର ଏହି କୁମାରୀରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉ। "ଏହିପରି ହେଉ," ବୋଲି, ଦାତା ଭଗବାନ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବର ଦେଲେ। ସେ ସଦା ଗୌରୀଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଘିରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମିଳେ। ଏହି ମହିମାକୁ ଧାରଣ କଲେ, ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ସେମାନେ ସଦାଶିବଙ୍କ କୃପା ଓ ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତର ଦର୍ଶନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଦେବୀ କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ଅବତରିଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବସ୍ଥଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ସଦାଶିବ ନିଜେ ଅରୁଣାଚଳର ରୂପରେ ବିରାଜିତ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଅରୁଣାଚଳପତିଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ପରିକ୍ରମା, ପ୍ରଣାମ, ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତପ, ଯୋଗ କିମ୍ବା ଦାନରେ ଶଂକର ଏପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ନିତ୍ୟ ବେଦ ଓ ଇତିହାସ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ତାଙ୍କ ମହିମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ବା ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀକୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ। ଦେବମାନେ ହରିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ କଳ୍ପବୃକ୍ଷମାନେ ଆଦି ଥରୁ ତାଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କଳି ଦୋଷ, ରୋଗ ବା ବିପତ୍ତି ଆସେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଚରଣର ଆଶ୍ରୟ ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ବେଦର ଦ୍ୱିତୀୟ ପାତ୍ରରୁ ତପସ୍ୟାର ଆନନ୍ଦମୟ ଫଳ ପିଇ, ଋଷି ସନକ ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏବେ, ଅରୁଣାଚଳର ମହିମାର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ହେ ସୂତ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଶୈବ କ୍ଷେତ୍ର କେଉଁଟି?" ସୂତ କହିଲେ—"ସମସ୍ତେ ଶୁଣ, ଏହି କଥା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି। ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର, ତୁମେ ମାଧ୍ୟେଶ୍ୱରର ମହିମା କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛ। କିନ୍ତୁ, ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାଥ, କୃପାର ସାଗର, ଆଉଥରେ ଆମକୁ କହ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ।