ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ସୁଗନ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୋଷକ ଏବଂ ଜୀବନ ଦାୟକ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଠାରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଆପଣ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ହଜାର ହଜାର ଅପରାଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ଏପରି ଦେବୀଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଶୋଣାଚଳନାଥ ଶମ୍ଭୁ, ଅନନ୍ଦରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଏକତା ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ କଥା କହିଲେ। ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗନ୍ଧ ଦାନ କଲେ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଦେବୀ ନିଜ ସୁଗନ୍ଧରେ ସ୍ୱର୍ଗଙ୍ଗନାମାନେଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ଦାନବନାଥଙ୍କୁ ଡାକିଲି। ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋ ପାଖରେ ଆସି, ପୂଜା କରି ଏପରି କହିଲେ—“ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ତାହା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି। ଆପଣଙ୍କ କେଶ ଓ ଘମରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ସେହି ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ସଦା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ। ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏହି ସୁଗନ୍ଧ ରୂପ, ଶ୍ରୀ, ରୂପ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଦାନ କରେ। ଦେବୀ ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେ ସଦା ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସବୁ ସୁଗନ୍ଧ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ଅନୁଳେପନ ନିମିତ୍ତରେ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ମୋତେ ଅର୍ପିତ କରିଦେଲେ। ପ୍ରେମବଶତଃ, ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କଲି, ଯାହା ଶତଗୁଣ ଭାବେ ପ୍ରେମ ରାଗକୁ ବଢ଼ାଏ। ବିୟୋଗରେ ଏବେ ଏହି ଦେହକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦିଅ। ମହାଦେବ ପର୍ବତୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ପ୍ରେମର ନିବାସ, ଅନୁଳେପନ କଲେ। ଜଗତ୍ଜନନୀ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଉପସ୍ଥିତ ଯାହା ଦେଖିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—“ଏହା କ’ଣ?” ସେ ନିଜ ହାତରେ ସଦା ଥିବା ଏହି ପୁଷ୍ପର ଆଗମନ ଦେଖିଲେ।