ଶୁଭ ଅବସରରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଭୂଷିତ ପର୍ବତଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ବନମାନେ ଉଦ୍ଧୃତ ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ଚେତନାର ମଧୁରତା ଭରି ଋତୁମାନେ, ଉତ୍ସବ ମୁଡରେ ବସନ୍ତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଶକ୍ତିମାନ ଜୀବମାନେ, ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ପବନ ମଧୁର କପୂର ଓ କୁଙ୍କୁମ ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ତାପରେ, ଆକାଶ ମୃଦଙ୍ଗ, କରଟାଳ, ଝଲ୍ଲରୀ, ପଟହ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡାକର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଅବିରତ ନୃତ୍ୟ କରିବା ସହିତ ତୁମ୍ବରୁ ବୀଣାର ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତରେ ମନକୁ ମୋହିତ କରିବା ଲାଗିଲେ। ତାହା ସମୟରେ, କରୁଣାର ସାଗର ଭଗବାନ ଶିବ, ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସ୍ୱପ୍ରିୟା ସହ ଶୋଭାମାନ, ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତିଁ ଆଗକୁ ପଦାର୍ପଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଓ ଶୀତଳ ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ ପାଇଥିବା ଶିବ, ମାଳା ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଲେପି ଶୁଭ୍ର ଭୂଷାରେ ଅତି ଶୋଭାମାନ ହେଇ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯାଙ୍କ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ତାଙ୍କ ଦୃଢ, ଉଚ୍ଚ, ଘନ, କୁଡମୁଡିଆ ସ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ମଧୁର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଶତଧା ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିୟୋଗ ତାପରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ପର୍ବତକନ୍ୟା ପାର୍ବତୀ, ତିନି ଲୋକ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ହୋଇ, ନଗରଶତ୍ରୁ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏବେ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ସଂଯୋଗ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, ଯାହାରେ କେବେ ବିଚ୍ଛେଦ ହେବ ନାହିଁ। ସେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ, ଏହି ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ନିତ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଉ, ଏହି ଶୁଭ ରୂପ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ। ଭଗବାନ ଅପୂର୍ବ ଓ ଭୟାନକ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହେଇ ଜୟୀ ହେଉ, ମଣିମାଳା ଧାରଣ କରି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚରଣ କରନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାନାଥଙ୍କ ସେବା ହେଉ। ତୁମ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗନ୍ଧ ଜୀବନଦାୟକ ଏବଂ ପୋଷକ ହେଉ। ଏଠାରେ ଦେବତାନାଥଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରମୟ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ହଜାର ଅପରାଧ ହୁଏ। ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଉପସ୍ଥାପନା ଶୁଣି, ଶୋଣାଚଳେଶ୍ୱର ଶିବ ଆନନ୍ଦରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଏହି ଦୟାବାନ୍ ଦାନ ପାଇଁ, ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କର ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ମଧୁର ମୋହନିରେ ମନୋହର କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅନୁରୋଧ କରି, ମୁଁ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ଡାକିଲି। ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୂଜା କଲେ ଏବଂ କହିଲେ: “ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋହିତ, ସେ ତୁମରୁ ହେଉ। ତୁମ କେଶ ଓ ଘମରୁ ଯାହା ଉପଜେ, ସେ ସଦା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ। ଏହା ତୁମ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଶ୍ରୀ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଦେଉ। ଦେବୀ ଯିଏ ସଦା ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାନ୍ୟ ହେଉ। ଦେବତାନାଥ, ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ ସୁଯୋଗରେ ଏହା ତୁମ ଦେହରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।” ସେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଜୀବନ ମୋ ପାଖରେ ଦେଇଦେଲେ। ପ୍ରେମରେ, ମୁଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧକୁ ଧାରଣ କଲି, ଯାହା ଶତଗୁଣ ଅନୁରାଗ ବଢ଼ାଏ। ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ଏହି ଦେହକୁ ନଶ୍ୱର କର। ମହାଦେବ ପରେ, ପ୍ରେମର ଆଶ୍ରୟ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଉପଜିଥିବା ଯାହାକୁ ଦେଖି, ଜଗତ୍ଜନନୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ—“ଏହା କ’ଣ?” ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ସେଇ ଫୁଲର ଆଗମନ ଦେଖିଲେ।