ଏହି ଦିନଟି ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନିମ୍ନରେ ମେଘ ଓ ତ୍ରାସଦୀପିକା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକୁଥିଲା, ଏହା ଦେଖି ମନେ ହେଉଥିଲା ଦେବୀ ଚୂର୍ଣ୍ଣପଟା ଦେଉଛନ୍ତି। ତିନି ଦିବ୍ୟ ଶିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କରିଥିଲେ। ଦେବୀର ଆକୃତି ଅଷ୍ଟାପଦ ପଥରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଦିକ୍ପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଭକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀମାନେ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ। ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିର ମଣ୍ଡପମାନେ ଦେବୀକୁ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ କରିଥିଲେ। ଭିଣ୍ଣ ଭିଣ୍ଣ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ—ବୀଣା, ବାଁଶୀ, ଝାଲ, ଏବଂ ହାତ ତାଳିର ଶବ୍ଦରେ ଦେବୀର ଉପସ୍ଥିତି ଉତ୍ସବ ହେଉଥିଲା। ଦିନରେ ପୂଜିତ, ଦେବୀ ଶିବଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଁଟି ଏକାସାଥି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଶୀତଳ ପବନ ବହିଲା। ସୁନା ରତ୍ନର ଶିଖରରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅଟାଳିକାର ଜଙ୍ଗଲ ହେଉଥିଲା। ଶ୍ରୀବସନ୍ତ ଆଗୁଆ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଋତୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଲେ। ଅନେକ ଆକୃତିର ଜୀବ, ଶିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକାସାଥି ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା କପୁର ଓ କୁମ୍କୁମ ଗନ୍ଧ ଚାରିଓଡ଼ି ଫିଳିଲା। ତାପରେ, ମୃଦଙ୍ଗ, କରତାଳ, ଝଲରୀ, ପଟାହ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡ଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଉଘାଡ଼ିଗଲା। ଦିବ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ନିରନ୍ତର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତୁମ୍ବରୁ ଲୁଟରେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତ ଶୁନାଯାଉଥିଲା। ଶିବ, ଦୟାର ସାଗର, ଦେବୀଙ୍କୁ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ଦାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ନେହାନ୍ୱିତ ପ୍ରିୟା ସହ ଶିବ ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଆସିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଶୁଭ ଓ ଶିତଳ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପବନର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା। ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଓ ମାଳାରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ଶିବ ଓ ଦେବୀ ଧଳା ଶୋଭାରେ ଏକାସାଥି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ତାଙ୍କ ଉନ୍ନତ, ଦୃଢ଼, ଘନ ଓ କୁଡି ମାନ୍ଦି ଅଙ୍ଗରେ ଅଧିକ ତୀବ୍ର ହୋଇଥିଲା। ଅନେକ ବିନୋଦ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାର ବିଦନାରେ ଦେବୀ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିଲେ। ଗିରିକନ୍ୟା ଉତ୍ସୁକତାରେ ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନଗର ଶତ୍ରୁ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ। ଦେବୀ ଶିବଙ୍କୁ ଏକ ଏମିତି ସଂଯୋଗ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କେବେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ଥିଲା। ଦେବୀ କହିଲେ, "ତୁମର ଏହି ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଦେଖିବାକୁ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ଏହି ଦେହ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଦେହ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଆଣେ। ଏହି ଦେହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ସହ ଦେଖାଯିବା ଦରକାର।" "ଏହି ଦେହ ଭୟଙ୍କର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭା ପାଉ। ମଣିମାୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭା ପାଇ, ମହାପ୍ରଭୁ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିବାକୁ ଦିଅ। ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତରେ ସେବିତ ହେଉ। ତୁମ ଦୟାରେ ଏହି ଗନ୍ଧ ପ୍ରାଣବର୍ଦ୍ଧକ ଓ ଉତ୍ତମ। ଏଠାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଅପରାଧ ହୁଏ।" ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ମଧୁର ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶୋଣାଚଳ ନାଥ ଶମ୍ଭୁ ଅନନ୍ଦରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଶିବ ଦେବୀକୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧ ଦାନ କଲେ। ଦେବୀ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଗନ୍ଧରେ ଦିବ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମୋହିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, ମୁଁ ଦାନବ ନାଥକୁ ଡାକିଲି। ସେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ମୋତେ ନମସ୍କାର କଲେ, ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, "ମୋ ଦେହର ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ, ଯେଉଁଥିରେ ଜଗତ ମୋହିତ ହୁଏ, ତାହା ତୁମରୁ ହେଉ।