ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବତାମାନେ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ଅଧିପତିମାନେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ। ଦିଗପାଳମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ, ପାର୍ବତୀ ଏକା ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ସେ ପ୍ରକୃତିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ପାହାଡ଼ର ରୂପକୁ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏଠିକୁ ଶୀତଳତା ଦେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାର ଫଳକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ପରି ତାଲ ରହିଲେ। ଯେଉଁ ପାର୍ବତୀ ପୂର୍ବରୁ ଖେଳରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ତପସ୍ୟାରେ ଏକତା ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କିପରି ଶୀତଳତା ଦେଇପାରିବେ ଭାବି, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ସେ ଏହି ଦୁନିଆକୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ସ୍ବୟଂ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ତପସ୍ୟାର ଉପରେ ଅଧିକାର ହାସଲ କରି, ଏହି ଶାନ୍ତିକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ରତ୍ନାଚଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ, ଯାହାଙ୍କ ଅସ୍ଥନ୍ନ ଅପିତି ଅସ୍ପର୍ଶିତ ରହିଛି, ସେ ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ମେଘ ଓ ଦୀପ୍ତିକୁ ତଳେ ରଖି, ସେ ଚମରା ଝୁଲାଇବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିଥିଲେ। ଅଷ୍ଟାପଦ ମାର୍ଗର ଆକୃତିରେ ତିଆରି ହୋଇ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟବିଦ୍ୟାର ଅନୁଗତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଇଥିଲେ। ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦି ପାଳିସା ମାଳାରେ ତିଆରି ହୋଇ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଥିଲେ। ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ଝାଲ ଓ ହାତ ଚଟିର ତାଳ ଏହି ପରିବେଶକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିଥିଲା। ଦିନ ପୂଜା ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଁଁ ଶମ ଦେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଟିକୁ ସେ ସମୟ ସମୟରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରୁଥିଲେ। ତହିଁଁପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଆସିଲେ। ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଶୀତଳ ପବନ ବହିଲା। ସୁନା ରେ ଶୋଭିତ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜଙ୍ଗଲ ହଲେଇ ଲାଗିଲା। ଚତୁର୍ବାର୍ଷିକ ଋତୁମାନେ, ବସନ୍ତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଜୀବମାନେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ବାୟୁ କପୁର ଓ କୁମ୍କୁମ ଗନ୍ଧରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲା। ତାହାପରେ ମୃଦଙ୍ଗ, କରଟାଳ, ଝଲରୀ, ପଟାହ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡ଼୍ରମର ତାଳ ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ତୁମ୍ବରୁ ବୀଣାର ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ସହିତ ନିରନ୍ତର ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିବ, କୃପାର ସାଗର, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆସିଲେ, ଯିଁଁ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଶିବ ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ ଆସି, ଦେବ ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘେରି ରହିଲେ। ଏଥିରେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଭ ଚୀର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ଶୋଭିତ, ଦୁଇଜଣ ଧଳା ପୋଷାକରେ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଭାବରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଗନ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼, ଉଚ୍ଚ, ଘନ ଓ କୁଡ଼ି ମଳା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଗଲା। ଅନେକ ଖେଳ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ବିଛିଡ଼ି ଥିବା ଦୁଃଖରେ ସେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର ଜନ୍ମଧାରିଣୀ ପାର୍ବତୀ, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନଗର ଶତ୍ରୁ ଶିବଙ୍କୁ ଜିଁଁସା ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକତା ଅଭିଲାଷ କଲେ, ଯାହାରେ କେବେ ବି ଅଲଗା ହେବେ ନାହିଁ। ସେ ଏହି ଅଭିଲାଷଟି ଦୁନିଆର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଜଣାଇଲେ। "ଏହି ତୁମ ରୂପ, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଏହା କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ରୂପ ଦୁନିଆକୁ ଶୁଭ ଦେଉଥିବା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ସହିତ ତୁମ ରୂପ ସବୁମାନେ ଦେଖୁନ୍।" "ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଜୟ ପାଉ। ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ସ୍ବେଚ୍ଛାରେ ଘୁଞ୍ଚିବା। ଦେବତାମାନେ ଏଠି ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସେବା କରୁନ୍।" ଏଭଳି ପାର୍ବତୀ ତପସ୍ୟା, ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ସବ ଓ ଶିବ-ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସମ୍ମିଳନର ଦୃଶ୍ୟ ଦେବ ଓ ମୁନିମାନେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରି ଉଠିଲେ।