ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜଃ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛି, ଏହା ତୁମକୁ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି । ଏହି ତେଜଃ କୃତ୍ତିକା ନାମକ ନକ୍ଷତ୍ରମାଳାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉ । ଏହାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତୁ । ଏହାଉପରାନ୍ତ, ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ । ସେ ଏକ ଅରୁଣ ପର୍ବତର ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ମାଣିକ୍ୟ ଭଳି ଜଜ୍ୱଳ୍ୟମାନ ଥିଲା । ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖର ଭୂମିକୁ ସେ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ଓ କୁଢ଼ି ସହିତ ଆଛାଦିତ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅରୁଣ ପର୍ବତକୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା । ମାତୃମଣ୍ଡଳୀ ସଉଗନ୍ଧିକ ଉପହାର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ । ଦେବୀ ଚାରିପାଖରେ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଏବଂ ଋଷିପତ୍ନୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ପର୍ବତଜା ଦେବୀ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ୱ ଲାଗି ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ କରି ବିବାହ ପରି ଆଶା କରୁଥିଲେ । ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କ ଭାର୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ପର୍ବତର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ ଶିତଳତା ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ମହିମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା । ଯେଉଁ ଦେବୀ ପୂର୍ବେ ଲୀଳା କରୁଥିଲେ, ସେଇଁ ଏବେ ତପସ୍ୟାରେ ଏକତ୍ୱ ହୋଇଥିଲେ । ଦୁହେଁକୁ ଶିତଳ କିପରି କରିବେ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଜଳରେ ରହିଲେ । ସେ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ସଂସାର ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଲେ । ଏହି ତପସ୍ୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏହାର ଶାନ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା । ଅଦୂଧପାୟିନୀ ଜାତିର ଅରୁଣାଚଳ ପତିଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ସେ ଶିର ନମାଇ ଦଁଡାଇ ଥିଲେ । ମେଘ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତଳେ ଥିବା ପରି ଲାଗି, ସେ ଚାମରା ଉଲାଇବା ପରି ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା । ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ । ଅଷ୍ଟାପଦ ପଥ ଭଳି ଆକୃତି ରହି, ଅଷ୍ଟଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ । ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଭକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିର ମଣ୍ଡପ ମାଳାରେ ଦେବୀ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ମଞ୍ଜିରା, ତାଳ ଓ ହସ୍ତତାଳୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ମୟ ମହୋତ୍ସବ ଚାଲିଥିଲା । ଦିନରେ ଯେଉଁ ଦେବ ଧ୍ୱଜୀ ଶିବଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ପୂଜିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଠି ଦିନ ଓ ରାତି ଉଭୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ତାପରେ, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଶିତଳ ହୁଏଥିବା ପବନ ବହୁଥିଲା । ସୁନା ଶିଖର ଶୋଭିତ ପର୍ବତ ଉପରେ ଅରଣ୍ୟ ହଲୁକ ହଲୁକ ଡୋଳିଯାଉଥିଲା । ବସନ୍ତ ଅଗ୍ରଗାମୀ ସମସ୍ତ ଋତୁ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଆସିଥିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଜୀବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । କପୂର ଓ କୁମ୍କୁମ ଗନ୍ଧ ମିଶି ଉପବନ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ପଛରେ ମୃଦଙ୍ଗ, କରତାଳ, ଝଲ୍ଲରୀ, ପଟହ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡ଼ାକର ଧ୍ୱନି ଉପଚାର ଦେଉଥିଲା । ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ନିରନ୍ତର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ବୀଣା ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ, କୃପାର ସାଗର ଶିବ, ଲଜ୍ଜାବନ୍ଦିତ ମୁଖ ନମାଇ ଦଁଡାଇ ଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ସଭା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଏହାପରେ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ । ଦୁହେଁ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ, ମାଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ପୋଷାକରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୋଭାରେ ଏକାଠି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।