ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଦେବୀ ମୋପରେ ଅପାର ଭକ୍ତି ଓ ଆସ୍ଥା ରଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋ ଗଳାରେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଅଛି। ସେ କେବଳ ମୋତେ ଉପାସନା ଓ ଧ୍ୟାନ କରି, ଗଣମାନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ମଲ୍ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଧରିଥିବା ଜଣେ, ତାଙ୍କର ଏହି ସାଧନା ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟତାର ଫଳ। ଏହି କ୍ରିୟା ସଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଏହି କଥା ଜଣିବା ଦରକାର। କାରଣ, ଏହି କ୍ରିୟା ଏପରି ଫଳ ଦେଇନଥାଏ; ବରଂ ବିଜୁଳି ଭଳି ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ। ଦର୍ଶନ ପ୍ରାପ୍ତି ଫଳଦାୟକ, କାରଣ ଏହି ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଦେବୀ ଆପିତକୁଚକୁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ପ୍ରେମ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ପାପ ରୋଧ ପାଇଁ ତୁମେ ଭବାପିତକୁଚା ନାମରେ ପରିଚିତ। ମୋତେ, ଦୟାର ସାର ଓ ଆପିତକୁଚ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଉପାସନା କର। ଦେବୀ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦିବ୍ୟ ଚାୟା ଦେବତା ଓ ମାନବମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି। କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ତୁମ ରୂପ ସବୁଠୁ ଦ୍ରୁଶ୍ୟମାନ ହେଉ। ଏହି ଦର୍ଶନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।" ଏପରି, ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେ ଅରୁଣ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ମଣିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଚାରିପାଖର ଭୂମିକୁ ଅନେକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଓ କୁଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ମୁଡ଼ି ଦେଲେ। ଦେବୀ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଲାଲ ପାହାଡ଼କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ। ମାତୃମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଉପହାର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ଦେବୀକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ଦୈବୀୟ ନାରୀମାନେ ଏହି ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ। ଦେବୀ ଶିବ ସହିତ ଏକତା ଚାହୁଁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦେବୀ ବିବାହ ଅଗ୍ନିରେ ଯେପରି ଏକତା ହେବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନାୟକମାନେ ଦେବୀକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଦିଗପାଳମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ଯୋଗ ଦେଇ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ତାହାଁଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଁଥିଲେ। ସେ ଦେବୀ ନିଜେ ପାହାଡ଼ର ନାଥଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୀତଳତା ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଖାଉଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏହି ତପସ୍ୟାର ଗୁଣ ଦେଖାଉଛି। ଯେଉଁ ଦେବୀ ପୂର୍ବରୁ ଖେଳ ମଜା କରୁଥିଲେ, ସେ ଏବେ ତପସ୍ୟାରେ ଏକତା ହେଇଯାଇଛନ୍ତି। ଦେବୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଶୀତଳତା ଦେବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଜଳରେ ରହିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ସ୍ରେଷ୍ଠତା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ତପସ୍ୟାର ସମାଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶାନ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଏଠି ଦଉଁଥିଲେ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଧୁଇଥିବା ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଲାଲ ପାହାଡ଼ର ନାଥଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ, ଯାହାଙ୍କ ଅଂଗ ଅପିତ ଅସ୍ପର୍ଶିତ ଥିଲା, ଦେବୀ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ମেঘ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତଳେ ରଖି, ଚମରା ଝୁଲାଇଥିବା ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଦେବୀକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ। ଅଷ୍ଟାପଦ ପଥର ଭଳି ଆକୃତିରେ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳମାନେ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ଅଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ। ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦି ହଲ ମାଳାରେ ଦେବୀ ଚମକୁଥିଲେ। ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ଝାଞ୍ଜ ଓ ହାତ ତାଳର ନାଦରେ ଦେବୀ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ। ଦିନରେ ଉପାସନା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ବୃଷ ଧ୍ୱଜ ତାଳ ଦେଇ ସମ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଏପରି, ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଟିକୁ ସମୟରେ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗାର ଜଳରେ ଶୀତଳ ହାଉଥିବା ହାଲୁକା ପବନ ବହୁଥିଲା।