ଏକ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଥିବା ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଖୋଜିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପାଇଁ ଏକ ଅନୁରୋଧ ହେଲା—“ମୋତେ ଏହି ପରମ ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର କରେ।” ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାହାର ଚମକରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏପରି ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବିନାଶ ଅଗ୍ନିର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶିଖା ଭଳି ପରମ ଚମକ ରହିଥିଲା। ପଦ୍ମନୟନୀ ମହିଳା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏବେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର ଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ତୁମେ ଦେଖିଛ। ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛ, ତାହାପରେ ତୁମେ ଆଉ କଣ ଚାହୁଁଛ?” ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତି ହୋଇଗଲା। ଏହି ମହିଳା ହଠାତ୍ ହିଁ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଧରିଲେ। ସେ ମୋ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖିଥିଲେ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ମୋ ଗଳାରେ ଅଛି। ମୋତେ ପୂଜା କରିବା ଏବଂ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସେ ଗଣମାନ୍ୟ ଅଧିପତି ହେବାକୁ ପାଇଲେ। ଦୀର୍ଘକାଳ ହେଉଁଥିଲେ ମଲ୍ଲିଙ୍ଗକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ଦିବ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଆସିଛି। ଏହି କ୍ରିୟା ସମସ୍ତେ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ସବୁବେଳେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ଏପରି ଫଳ ଦେଇ ନାହିଁ; ବଜ୍ର ଭଳି ଏହା ଦୁଷ୍ଟତା ନଷ୍ଟ କରେ। ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିର ଉପଲବ୍ଧି ଫଳଦାୟକ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନଷ୍ଟ କରେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମହିଳା, ଅପୀତକୁଚାକୁ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହିଳ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ତିଆରି କରିଦେଲେ। ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାମରେ ତୁମେ 'ଭବାପୀତକୁଚା' ଭାବେ ପରିଚିତ। ମୋତେ, କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି ଅପୀତକୁଚା ନାୟକକୁ, ପୂଜା କର। ମହିଳା ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ଏବଂ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖିବାକୁ ତୁମେ ପାଇଛ, ଦେବତା ଏବଂ ମାନବମାନେ ଯାହାକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି। କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।” ତାପରେ ଅମ୍ବିକା, ତାଙ୍କ ସଂଗୀନୀମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେ ଅରୁଣ ପାହାଡର ଏକ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ପନ୍ନା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସେ ଚାରିପାଖ ଭୂମିକୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ଏବଂ କୁଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେଲେ। ଏହା ଏପରି ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଲାଲ ପାହାଡକୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି। ମାତୃମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଉପହାର ଏବଂ ଆଭୂଷଣ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ଦେବୀ ଚାରିପାଖରେ ଦେବୀମାନେ, ଋଷିମାନଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ଦେଖାଗଲେ। ଶିବ ସହ ଏକତା ପାଇବା ଆଶାରେ, ପର୍ବତଜା ଦେବୀ ବିବାହ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ଥିଲେ। ଶମ୍ଭୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଦେବତାମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକମାନେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଲେ। ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ପର୍ବତକନ୍ୟା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ, ପର୍ବତପତିର ଅଂଶରୂପା, ଶିତଳତା ଆଣିବା ଭଳି ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା। ଯେଉଁ ଦେବୀ କ୍ରୀଡାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଏବେ ତପସ୍ୟାରେ ଏକତା ପାଇଲେ। ଦୁଇଜଣ ଶିତଳତା ଆଣିବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଜଳରେ ରହିଲେ। ସେ ଏହି ଦୁନିଆକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱତଃପ୍ରଭାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହିଲେ। ତପସ୍ୟାର ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ, ସେ ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ଆଣିବାକୁ ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏପରି ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ପରିସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଲାଲ ପାହାଡର ନାଥ, ଯାହାଙ୍କର ଅଂଶ ଅପୀତକୁଚା, ତାଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ହେଉଛି।