ଅରୁଣା ପର୍ବତର ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ ଦେବୀଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଭିତରୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ହୋଇ, ସେଠିକୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଲା। ଶିବଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କର ମନ ଅତି ଏକାଉଁଥିଲା, ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା। ମୃଦୁ ହାସରେ ଦେବୀ ଜଳରେ ଏକ ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏହା ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳରେ ଭରିଯାଇଲା। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ରର ରାତି ହେବା ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱମାତା ଅରୁଣା ପର୍ବତର ତିଆରି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ପର୍ବତର ଲିଙ୍ଗ, ଯେଉଁଥି ସମସ୍ତ ମହାପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ତାହାକୁ ପୂଜା କରିଲେ। ଅଗ୍ନି ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ। "ଅରୁଣା ପର୍ବତର ନାଥ, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ସାଗର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତିର ବିଜ୍ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ," ଦେବୀ ଏପରି କହିଲେ। "ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଥିଲେ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ତାହାକୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଦିଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ।" ଏହି ଦୀପ୍ତି ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଲା। ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଗଲା, ଯାହା ଅନେକ ବିନାଶ ଅଗ୍ନିର ସମାନ। ଦେବୀ ଲୋଟସ୍-ନୟନୀ ଅଶ୍ଚର୍ୟରେ ହୃଦୟ ଭରି, ଆନନ୍ଦରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ ଏକ ସୁବৰ্ণ ପୁରୁଷ, ସୁମଧୁର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପକୁ ତୁମେ ଦେଖିଛ। ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛ, ଆଉ କଣ ଚାହିଁଛ?" ଏହି ଦୀପ୍ତି ଦେଖିବାରେ ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଦେବୀ ଏକାଉଁ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଧରିଲେ। ସେ ମୋତେ ଆସ୍ଥା ଦେଇ, ଗଳାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ମୋତେ ପୂଜା ଓ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଗଣମାନଙ୍କର ଅଧିପତ୍ୟ ପାଇଲେ। ଦୀର୍ଘକାଳ ମଲ୍ଲିଙ୍ଗକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଉପଲବ୍ଧି ଦିବ୍ୟତାରୁ ଆସିଛି। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ପୂଜା ସଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ଏପରି ଫଳ ଦେଉନାହିଁ; ବଜ୍ରପାତର ସମାନ, ଏହା ଦୋଷକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଦୀପ୍ତିର ଦର୍ଶନ ଫଳଦାୟକ; ଏହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ। ଦେବୀ ତୁମକୁ, ଅପୀତକୁଚ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ପ୍ରେମମୟ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାମରେ ତୁମେ ଭବାପୀତକୁଚା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ। ମୋତେ, କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି ଅପୀତକୁଚ ନାୟକକୁ ପୂଜା କର। ଦେବୀ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୀପ୍ତି ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ମୋତେ ଦେଖାଇଛ। କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ତୁମ ଦୀପ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ। ଏହା ଦେଖି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜୀବ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।" ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କ ସଂଗୀନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେ ଅରୁଣା ପର୍ବତର ଏକ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଏମେରାଲ୍ଡର ସମାନ ଚମକୁଥିଲା। ପୂଜା ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଓ କୁଡ଼ିରେ ଭରିଦେଲେ। ଦେବୀ ନିଜ ଚକ୍ଷୁର ଦୃଷ୍ଟିଦ୍ୱାରା ଲାଲ ପର୍ବତକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେ ମାତୃମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧ ଉପହାର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ତୃପ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ଦେବୀମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉପହାର ବୋଇ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଶିବ ସହିତ ଏକତା ପାଇଁ, ପର୍ବତ-ଜନ୍ମା ଦେବୀ ବିବାହ ଅଗ୍ନିରେ ଯେପରି ଅନୁରାଗ ଆଶା କରିଥିଲେ, ସେ ଭାବରେ ଏହି ପୂଜା କଲେ।