ସେହି ସମୟରୁ ସେହି ତୀର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲା। ବିଶେଷକରି ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ସହସ୍ରଧାରା ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏଠାରେ, ହେ ମହାନୁଭାବ, ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରେ, ସେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଏ। ଏହିପରେ, ଋଷି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—"ତୁମରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏବେ ଆଉ ଏକ ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହ।" ତେବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ—"ଶୁଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କହିବି। ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରର ମହିମାକୁ ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଏକାଏକି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଦିଗର ସରୟୂ ନଦୀର ଜଳରେ ଥିବା ସହସ୍ରଧାରା ଆରମ୍ଭ କରି, ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରର ବିସ୍ତୃତି ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ମୋର କଥା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ପୁଣି ସତ୍ୟ—ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହେନି। ଦେବତା ଓ ମାନବ ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏଠି ଖାସ୍କରି ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଛାଡ଼ନ୍ତି। ଏହି ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାର ମୁକ୍ତିର ପଥ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଯାହା ମାନବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ—ଏହି କଥାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ଓ ଗତି ମିଳେ; ଏଠି ଧ୍ୟାନ, ପାଠ, ଓ ଦାନ ସମସ୍ତେ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ଏଠି ଆସି, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ହଜାର ଜନ୍ମର ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ମିଶ୍ର ଜନ୍ମ, କୀଟ, ମ୍ଲେଛ, ଓ ଅଶୁଚି ଜନ୍ମର ଲୋକ, ପୋକ, ପିପିଲିକା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁପକ୍ଷୀ, ପଦ୍ମମାଳା ପ୍ରସ୍ତୁତକାରୀ, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପକ୍ଷୀ, ଅଭିଲାଷା ଥିଲେ କିମ୍ବା ନ ଥିଲେ, କିମ୍ବା ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ, ଋଷି, ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ମାରୁତ ଓ ଅନେକ ଦେବମଣ୍ଡଳ—ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଏଠି ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ଉପବାସ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ଭୋଜନ ଦାନ କରନ୍ତି, ରତ୍ନ ଓ ଭୂମି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ଦେବତାମଧ୍ୟ ଦେବ, ଚତୁର୍ଭୁଜ ହରି ନିଜେ ଏଠି ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଚିରଞ୍ଜୀବି ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି ସଂସାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଏଠି ବସିଛନ୍ତି। କୈଳାଶ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଶିବ ମଧ୍ୟ ଏଠି ସ୍ଥିତି ନେଇଛନ୍ତି। ଏଠି ଅପରାଧ ଅପରିମିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମେରୁ କିମ୍ବା ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ସମାନ ଦୋଷ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ପାଠ ଓ ହୋମ କରୁଥିବା ଋଷି, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁ ଗତି ପାଆନ୍ତି, କାଶୀରେ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ବସିଥିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ବାରାଣସୀରେ ଯୋଗମୟ ଭାବରେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କଲେ ଯେଉଁ ଗତି ମିଳେ, ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ନରକ ଦେଖେ ନାହିଁ। ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଲାଭ କରି ନିଶ୍ଚିତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଶକ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଏଠି, ଯଦି କୌଣସି ଜ୍ଞାନୀ ଶତାଧିକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସଜୀବ ରହିପାରନ୍ତି।