ଦେବୀଙ୍କର ସିଂହ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆସିଥିବା ଦାନବକୁ ତାଳି ଦେଇ ଆଘାତ କଲା। ଏହା ପରେ, ସେ ଏକ ବିଶାଳ ବାଘର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ମୁହଁ ଫାଟି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସିଲା। ସେ ବାଘଟି ଗାଁଧା ବର୍ଣ୍ଣର ଥିଲା ଏବଂ ତାହାର ଦେହରେ ଲମ୍ବା, ଗାଢ଼ ନୀଳ ଧାରୀ ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ସେ ଏକ ଅସୁର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ପଶୁପରି ପ୍ରକଟିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ରୂପରେ ସେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଦେବୀ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ସେଇ ବାଣ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଲାଗି ରହିଗଲା ଏବଂ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା। ତା'ପରେ, ସେ ଦାନବ ଏକ ହାତୀର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା। ଏହି ହାତୀଙ୍କ ଆଗମନରେ ଧରିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ମଦରେ ଭିଜିଗଲା। ତା'ପରେ ଏକ ବୀର ତଳଵାରଧାରୀ, ଢାଲ ଧରି, ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ହାତରେ ତଳଵାର ଓ ଚକ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ପୁଣି ସେ ଦାନବ ମାୟାବଳରେ ବଂଶ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲା। ଏହାବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପରେ, ଗୌତମ ଋଷି କହିଲେ, "ମହାମାୟେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପରମ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ମାନବମାନଙ୍କୁ ମାୟାରେ ଫସାଏ? ଆପଣ ଯଦି ହତ ଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରୁନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ତୃଣସମ ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ୱାନ କରିବା ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ। ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଛନ୍ତି।" ପୁରାତନ କାଳରେ ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ତା'ପରେ ଦେବୀ ନିଜ ଅନେକ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ। ମହିଷାସୁର ବିକଳ ହୋଇ, ଗଡ଼ିଯାଉଥିଲା, କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରି ପକା ହୋଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା। ଏହା ପରେ ଦେବୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳଵାର ଦ୍ୱାରା ମହିଷାସୁରର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଦୁର୍ଗାଦେବୀଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଦେବତାଧିଶ ହସ୍ତ ଯୋଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ଗୌରବ କଲେ। "ହେ ଅମ୍ବିକା, ଆପଣ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶକ୍ତି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱରେ ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ରୂପରେ ପରିଚିତ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି ନଶ୍ୱାନ କରିବା ପରେ, ଆପଣ ଶୁଭଦାୟିନୀ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ଏହି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ଜୀବିତ ରହିଛି ପରି ଲାଗୁଛି। ଆମେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, ଆପଣଙ୍କ ଏହି ରୂପ ଏଠି ଦୀର୍ଘକାଳ ରହୁ। ତ୍ରିଶୂଳ, ଘଣ୍ଟା, ଅଙ୍କୁଶ, ଢାଲ, ଖପର, ବଜ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ ମା, ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ୱାନ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ନ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।" "ତିନି ଲୋକର ଏଶ୍ୱର୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ସେ ଯଶସ୍ବୀ ହୋଇ ଚମକୁଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନେଇ କୌଣସି ଭୟ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ସଦା ଦେବତାମାନେ ଓ ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଇଷ୍ଟାର୍ଥ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପୂଜିତ। ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସବୁଠାରେ, ସମୟ ସମୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେଉଁଠି ସେକୁ ପୂଜନ୍ତି।" ଯାଚନାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି ଦେବୀ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ମାତୃମାନେ ସହିତ ଏହି ସ୍ଥଳର ରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ତା'ପରେ ସେ ତଳଵାର ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଇଥିବା ମହିଷାସୁରର ବିକୃତ ମୁଣ୍ଡକୁ ଦେଖିଲେ।