ଏକ ଦିନ, ଭବାନୀ ଏକ ଦୟାନୀୟ ଅସୁରକୁ ଧରି ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି ଅସୁର ଅହଂକାରରେ ଭରି ଗଲା ଏବଂ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲା। ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଜିଭ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଜଳିଉଠିଲା ଏବଂ ଏହି ଜିଭ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡିକୁ ଚାଟି ଦେଲା। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଗଭୀର ରୋଷକୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରି ଏକ ଭୟାନକ ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଘୁରିଉଠିଲା। ମୃତ୍ୟୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ତିନି ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧାରିତ ଭବାନୀ ଏକ ସିଂହ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ଅସୁର ତାଙ୍କର ରୋଷରେ ଆକାଶକୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଝଡ଼ରେ ଭରିଦେଲେ। ଭବାନୀ ଦୂରରୁ ବଡ଼ ତୀର ଝଡ଼ ଦେଇ ଏହାକୁ ପଛେଇ ଦେଲେ। ଅସୁର, ଯଦିଓ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ସାର ପରି ଦୃଢ଼ ରହିଲେ; ତିନି କଟାର, ଚକ୍ର, ବଣ, ଶୂଳ ଆଦି ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଆକାରର ଜୀବ, ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନ ମୁଖ ସହିତ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଦେବୀଙ୍କର ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ପାଉଁର ଚଟାରେ ଆଘାତ କଲା। ପରେ, ଏକ ବାଘ ଆକାରର ମହାଜୀବ, ଚଉଁ ମୁଖ ନେଇ, ଆଗେଇ ଆସିଲା; ତାଙ୍କର ପିତଳ ଶରୀର ଦୀର୍ଘ, ଗାଢ଼ ନୀଳ ଧାରାରେ ଚିହ୍ନିତ ଥିଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ଏକ ମୃଗ ପରି ମୁକ୍ତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଆକାରରେ ଆଗେଇ ଆସିବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ତୀର ତାଙ୍କର ମୁଖରେ ଲଗି ରହିଲା, ରକ୍ତରେ ବିଗ୍ରାହିତ ହେଲା। ପରେ, ଅସୁର ହାତୀ ଆକାର ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ତ୍ୱରିତ ଆସିଲେ। ହାତୀର ମୁଖ୍ୟ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମଦରେ ଭିଜିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବୀର କଟାରଧାରୀ, ଢାଲ ଧରି, ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚକ୍ର ଏବଂ କଟାର ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ପୁନଃ, ଅସୁର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମହିଷ ଆକାର ନେଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲେ, ଏବଂ ଗୌତମ ଋଷି କହିଲେ: “ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛ; ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି ଆରମ୍ଭ କରିଛ, ଯାହା ମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ? କାରଣ, ତୁମେ ହତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଦେହକୁ ହଟାଇ ଦେଉଛ। ଅନ୍ୟଥା, ଏହି ତୃଣ ସମାନ ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ନିୟମିତ କରି, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ।” ପୁରାତନ ସମୟରେ ଏଭଳି ଦେବୀକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଦେବୀ ନିଜର ଏକ ଅନେକ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଆକାର ପ୍ରକଟ କଲେ। ଅସୁର ଚିଉଁ ଲାଗି, ଗୁଡ଼ିଉଠି, ଚିଉଁ କରି, ଧରି ରଖି, ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବେଦନାରେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ରିଶୂଳର ଟିପ୍ପାରେ ଆଘାତ କରାଯାଇ, ରକ୍ତ ଧାରା ଭାବରେ ବାହାରିଗଲା। ପରେ, ଦେବୀ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଟାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ। ଦୁର୍ଗା, ସିଧ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହାତ ଜୋଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଉତ୍ତମ ଶ୍ଲୋକରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। “ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଉପାସକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛ। ତୁମେ ଏକା ଯୁଗଳ ଆକାରରେ ଅନେକ ନାମ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆକାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ ଏବଂ ନଷ୍ଟ କରି, ଶୁଭା, ତୁମେ ପ୍ରକାଶିତ ଏବଂ ଜଣାପଡ଼ିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା ମଧ୍ୟ, ଏହି ମୁଣ୍ଡ ଏପରି ଦେଖାଯାଏ ଯେ ଏହା ଏଯାଁ ଜୀବନ୍ତ। ଦମନ କରିବା ପରେ ଉପସ୍ଥିତ ତୁମ ଆକାର ସଦା ଆମ ସହ ରହୁ।” “ତ୍ରିଶୂଳ, ଘଣ୍ଟା, ଅଙ୍କୁଶ, ଢାଲ, ଖପର, ବିଜୁଳି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭରି, ମା, ତୁମେ ଏକା, ଆମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଛ।