ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କର ଦଳ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶଙ୍ଖ ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟସେନା ଭୟଭୀତ ହେଲା। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶତକୋଟି ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ଓ ଅଶ୍ୱରେ ବସି, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ମାତୃମାନେ, ଡାକିନୀମାନେ, ଯୋଗିନୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦଳରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଦୈତ୍ୟମହାସୁରମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ନିର୍ମିତ ଅପରାଜିତ ସେନାକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିଥିଲେ। ଦେବୀ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ହତ ଦୈତ୍ୟମାନେରେ ଘିରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ଭୂମିରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଅବତରିଲେ। ସେଠି ଦୁନ୍ଦୁଭୀ, ଯାହାକୁ ସତ୍ୟବତୀ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ତବତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଥିଲେ। ଦେବୀ ଚଣ୍ଡା ଓ ମୁଣ୍ଡାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦନ୍ତ ଓ ଦନ୍ତର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଦନ୍ତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଦୈତ୍ୟକୁ ଧରି ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅହଂକାରୀ ଦୈତ୍ୟ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଜିହ୍ବା ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଚାଟି ଦେଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଗଭୀର ଗର୍ଜନ କରି, ଦେବମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରି ଦଣ୍ଡ ଘୁରାଇଲା। ମୃତ୍ୟୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଭବାନୀ ତିନି ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ସିଂହ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ୍ ହୋଇ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ଦୈତ୍ୟ ରୋଷରେ ଶୂନ୍ୟକୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ବର୍ଷା କରିଲା। ଦେବୀ ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ ବର୍ଷାକୁ ଦୂରରୁ ବଡ଼ ତୀର ବର୍ଷା କରି ରୋକିଲେ। ଦୈତ୍ୟପତି ଦେବୀଙ୍କ ଆଘାତରେ ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ମୂଳ ଭଳି ଦୃଢ଼ ରହିଲେ। ସେ ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ବଣ, ତୀର ଆଦିରେ ଆଘାତିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନମୁଖ ନେଇ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସିଂହ ଦୈତ୍ୟକୁ ପାଉର ଛାଡ଼ି ଆଘାତ କଲା। ପଛରୁ ଏକ ବଡ଼ ବାଘ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଚଉଡ଼ା ମୁଖ ନେଇ ଆସିଲା। ତାଙ୍କର ପିତଳ ଶରୀର ଦୀର୍ଘ ନୀଳ ଧାରାରେ ଚିହ୍ନିତ ଥିଲା। ସେ ଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ରୂପରେ ଆଗେଇ ଆସିବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ତୀର ଦୈତ୍ୟର ମୁହଁରେ ଲାଗି, ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା। ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ହାତୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଗେଇ ଆସିଲା। ଏହି ହାତୀ ପ୍ରଭୁ ଆଗେଇ ଆସିବା ସମୟରେ, ଭୂମି ତାଙ୍କର ମଦରେ ଭିଜିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶୂରବୀର, ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀ ତଳୱାର ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହସ୍ତ ନେଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିଲେ। ପୁଣି, ଦୈତ୍ୟ ମାୟାରେ ମହିଷ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଗୌତମ ଋଷି କହିଲେ— “ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି ଆରମ୍ଭ କରିଛ, ଏହା କେବଳ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ? ତୁମେ ହତ ଦୈତ୍ୟମାନେର ଶରୀରକୁ ହଟାଇ ଦେଉଛ। ନହେଲେ, ଏହି ଶତ୍ରୁ, ଘାସ ଭଳି ଅଳ୍ପ, ନିଖିଳ ନାଶ କରିଦେବାକୁ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଅବରୋଧ କରି, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ପୁରାତନ କାଳରେ ଏଭଳି ଦେବୀକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା।” ଏହିପରେ, ଦେବୀ ନିଜ ଏକ ରୂପ ପ୍ରକଟ କଲେ, ଯାହା ଅନେକ ପାହାଡ଼ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୈତ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ, ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଧରି ନିଆଯାଉଥିଲେ, ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଚାପି ଯାଉଥିଲେ।