ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ବନ୍ଧି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଣିଷ କର୍ମର ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥାଏ। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ, ଦୟା ଓ କରୁଣାର ଶବ୍ଦ କହିବା ଆବଶ୍ୟକ—ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଗୌରୀ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ପାଇ ସେ ବନର ବାନରମୁଖୀ ଋଷି କଥା କହିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟଜଣ ଏ ସବୁ ଶୁଣି, ରୋଷରେ ବିକଳ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ଦାନବ ନିଜ ସମଗ୍ର ସେନାକୁ ଡାକିଲେ। ସେ ସେନା ଚାରି ମହାସାଗର ଯେପରି ଲୟକାଳରେ ଉତ୍କୁଳିତ ହୁଏ, ସେମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଗୌରୀ ଏଇ ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏକ ପାଉଁ, ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ଏକ ଗୋଡ଼, ଲମ୍ବା କାନ ଓ ଲମ୍ବା ସ୍ତନ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବୀ କହିଲେ, “ଏ ସବୁ ମୁଁ ଖାଇ ନେଉଛି, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଆଉ କ’ଣ କରିବାକୁ ଅଛ? ଏବେ ତୁମେ ଚୁପଚାପ ଦେଖିବାକୁ ଦଉ।” ସେମାନେ ଏହିପରି କଥା କହିଥିବା ବେଳେ, ୟୋଗିନୀମାନେ ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଆଗେଇଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦାନବ ସେନା ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତେବେ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଶତ କୋଟି ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଲେ। ଦେବୀଙ୍କର ନିର୍ମିତ ସେନା, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ମାତୃକା, ଡାକିନୀ ଓ ୟୋଗିନୀମାନେ ଏହି ଦୈତ୍ୟ ସେନା ସାମ୍ନା କଲେ—ଏହି ସେନାକୁ ଯିତିବା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା। ଦେବୀଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ, ଏବଂ ମୃତ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘିରିଥିବା ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ସେ କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ଭୂମିକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଡୁନ୍ଦୁଭି, ଯିଏ ସତ୍ୟବତୀ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଓ ଅନ୍ତବତୀ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଥିଲେ। ଦେବୀ ଚଣ୍ଡା ଓ ମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ—ଏମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦନ୍ତ, ଦନ୍ତର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଦେବୀ ଗୋଟିଏ ଦାନବକୁ ଧରି ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ଗର୍ବିତ ଦାନବ ଅଗ୍ନିପରି ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଚାଟିଉଠିଲା। ଭୟଙ୍କର ଗମ୍ଭୀର ଦହାଡ଼ରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଘୁରିଥିଲା। ମୃତ୍ୟୁ ନିମିତ୍ତେ, ତିନି ସେନାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ସିଂହ ଉପରେ ଅସୀନ ଭବାନୀ ଆଗେଇଆସିଲେ। ଦାନବ ରୋଷରେ ଆକାଶକୁ ପର୍ବତବର୍ଷା କରି ଭରିଦେଲେ। ଦେବୀ ମହାବାଣ ଝଡ଼ରେ ଏହାକୁ ଦୂରରୁ ପଛକୁ ଢେଲିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟନାୟକ ପର୍ବତର ସାର ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲେ, ତଥାପି ଅନେକ ପ୍ରହାର ସହିଲେ। ସେ ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ଶୂଳ ଓ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଉଁର ଅଘାତରେ ଦାନବକୁ ଆଘାତ କଲା। ପୁନଃ ଏକ ବୃହତ୍ ମୁଖ ଥିବା ବାଘ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏକ ମହାପ୍ରାଣୀ ଆଗକୁ ଆସିଲା, ତାଙ୍କର ପିତାଳ ଶରୀର ଉପରେ ଦୀର୍ଘ, ଗାଢ଼ ନୀଳ ଧାରି ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ସେ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ପଶୁ ପରି ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ଏହି ରୂପରେ ଆସୁଥିବା ଦାନବକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ସେଇ ତୀର ତାଙ୍କ ମୁଖରେ ଲଗିଲା, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା। ଏହା ପରେ, ଦାନବ ହାତୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲେ। ସେ ହାତୀ ନାୟକ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ବେଳେ, ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମଦରେ ଭିଜିଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବୀର ତଳୱାରଧାରୀ, ଢାଲ୍ ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀ ତଳୱାର ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ ହସ୍ତ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।