ଏଠାରେ କଳିଯୁଗର କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅସୁରମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟାଚାର କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ। ତୁମେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳରେ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଅର୍ଜନ କରିଛ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ତୁମକୁ ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ତୁମର ପୂର୍ବ ତପସ୍ୟାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ମିଳିଛି। ଏଠି ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶିବଭକ୍ତମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ତୁମେ ଅପୂର୍ବ ରାଜ୍ୟଶକ୍ତି ଓ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛ। ମୁଁ ପୁନି ସେ ଜନନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ଏବେ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିହୀନ ବୋଲି ମନେ ହୁଏ। କିମ୍ବା ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଯୁକ୍ତି କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତୁମର ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ କ୍ଷୋଭିତ କରୁଛ। ତୁମର ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ସଜ୍ଜ କରି ଆଗରେ ରଖ। ମୋର ଅସ୍ତ୍ରରେ ତୁମର ଜୀବନ ଓ ସେନା ଅବସାନ ହେବାବେଳେ, ଏହି ସବୁ ହେବ। ପୂର୍ବ ତ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ବାଧା ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ମରେ ଚାଳିତ ହୁଏ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦୟାର କଥା ବହୁତ କହିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଗୌରୀଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମାନି, କପିମୁଖୀ ଋଷି କଥା କହିଲେ। ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ରୋଷରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଡାକିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେନା ବିପୁଳ ଚାରି ସମୁଦ୍ର ପରି ଫୁଲିଉଠିଥିଲା। ଗୌରୀ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ପାଦ, ଏକ ଆଖି, ଏକ ଗୋଡ଼, ଲଟକୁଥିବା କାନ ଓ ଛାତି ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ ଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୋଗ କରୁଛି, ଏହି ମୋ ପାଇଁ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ତୁମର ଏଠି କଣ କରିବା ଅଛି? ତୁମେ କେବଳ ଦଢ଼ି ଦେଖ। ସେମାନେ ଏପରି କହୁଥିବା ବେଳେ, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କର ସେନା ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ ଆଗେଇଯିବା ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟସେନା ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରିଲେ। ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ରଥ, ରାଜାତ୍ମା ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ମାତୃମଣ୍ଡଳ, ଡାକିନୀ ଓ ଯୋଗିନୀମାନେ ମିଶିଥିଲେ। ଦୈତ୍ୟମହାବଳୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ତିଆରି କରା ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଯାହାକୁ ଜୟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ହତ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିକାଶିତ ଦେଖାଗଲା। ସେ ଯେତେବେଳେ କୈଳାଶ ଶିଖରରୁ ଭୂମିରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଅବତରିଲେ, ତାଁଠାରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ନାମକ ସତ୍ୟବତୀ ଓ ଅନ୍ତବତୀ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଚଣ୍ଡା ଓ ମୁଣ୍ଡା ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଦାନ୍ତମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଦୈତ୍ୟକୁ ଧରି ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅହଂକାରୀ ଦୈତ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦହିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଜିହ୍ବା ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳି, ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଚାଟିଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଭୀର ଓ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଘୂରୁଥିଲା। ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ତିନି ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭବାନୀ ସିଂହାସନରେ ବସି ଆଗେଇଯିଲେ। ଦୈତ୍ୟ ରାଗରେ ଆକାଶକୁ ପର୍ବତବର୍ଷା କରି ଭରିଦେଲେ। ଦେବୀ ଦୂରରୁ ବାଣବର୍ଷା କରି ସେଉଁଠାରୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ମହାପର୍ବତର ସାର ପରି ଦୈତ୍ୟପତି ଆଘାତ ସହିଲେ। ସେ ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ଶୂଳ ଓ ଭାଲା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଉଥିଲେ। ଏହିବେଳେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସିଂହାକାର ଦେହୀ, ଭୟାନକ ଗର୍ଜନରେ ମୁଖ ଖୋଲି ଦେଖାଦେଲା।