ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମହିଳା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମନେପକାଇଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ଦୀର୍ଘ କାଳ ତପସ୍ୟା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବି।" ଏଭଳି ନାରୀ ସ୍ଭାଭାବ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି ବିରଚା ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସୁଥିବାକୁ ସେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାୟା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଆକାରରେ ମହିଷାସୁରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି। ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କ ଶିଙ୍ଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ହରି ପଞ୍ଚଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ସଦାଶିବ ଦଶଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଦିଗପାଳ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଇ ମାୟା, ଅନେକ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜ ଅସହ୍ୟ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇ ଉଠିଲା, ଯାହା ସହିପାରିବା ନୁହେଁ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମହିଷାସୁରକୁ କିଛି ଉପାୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିନାଶ କରିବା ଦରକାର। ଦୂତର ମାନ୍ୟ ମୃଦୁ କିନ୍ତୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ତାକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରି, ତାହାର ମୂଳ ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ। ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଧର୍ମର କଥା ଶୁଣିଲେ ବା ମନ ଧର୍ମ ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଶାନ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କଲେ ସେଥିରେ ସଫଳତା ମିଳେ। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଗୌରୀ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଏବଂ ବନର ବାନରମୁଖୀ ଋଷିଙ୍କୁ ନାମଧାରା କରି କହିଲେ— "ଓ ମହାମୁନି, ତୁମେ ମାୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅରୁଣ ପର୍ବତନାଥଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ କଳିଯୁଗର କ୍ଷୋଭ ନାହିଁ, ଏଠାରେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସୁକୃତଫଳରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀର ଅଧିକାରୀ ହେଇଛ। ତୁମ ପୂର୍ବ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଶିବ ତୁମକୁ ଏହି ସମ୍ପଦ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏଠା ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶିବଭକ୍ତମାନଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳ। ତୁମେ ଅପୂର୍ବ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଛ।" "ମୁଁ ପୁନି ସେ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ସେ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିହୀନ ବୋଲି ମନ୍ୟ ହେଉଛି। ଅଥବା ବିଭିନ୍ନ ତର୍କ କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କ୍ଷୋଭିତ କରୁଛ। ତୁମେ ଏବେ ତୁମ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ସଜ୍ଜ କରି, ସାମ୍ନାକୁ ଆଣ। ଯେତେବେଳେ ମୋର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଜୀବନ ଓ ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହେବ, ଏହି ସବୁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥାଏ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦୟାର ଅନେକ କଥା କହିବା ଦରକାର।" ଏଭଳି ଗୌରୀଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ବାନରମୁଖୀ ଋଷି କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ମହିଷାସୁର ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏବେ ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଡାକିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସେନା କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉତ୍ତାଳ ହେଉଛି। ଗୌରୀ ଏହି ଦାଇତ୍ୟ ସେନାର ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ସେମାନଙ୍କ ଏକ ଚାଲ, ଏକ ଆଖି, ଏକ ପାଦ, ଝୁଲା ଶ୍ରବଣ ଓ ସ୍ତନ ଥିଲା। ଗୌରୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ସବୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଉଛି, ଏହି ମୋ ପାଇଁ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ତୁମେ ଆଉ କ'ଣ କରିବ? ମାତ୍ର ଦୂରେ ଦଢ଼ି ଦେଖ।