ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ପଶୁମାନେ ବଳଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁସରଣ କରାଯାଉଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପଶୁମାନେକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଶିଶୁମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପଚାରିଲେ: “ଏହି କ’ଣ ଘଟୁଛି?” ତେବେ ସେଠାରେ ଥିବା ଜଣେ କହିଲେ, “ଏଠି କେହି, ଯେତେବଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସନ୍ତମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପକ୍ଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମ୍ମାନସହିତ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ତାଳବନରେ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଆକର୍ଷଣ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅଭିଲାଷାରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିବା ଜଣେ ଦାନବ ବୃଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ବୃଦ୍ଧ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ?” ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, “ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁନ୍ଦର, କିନ୍ତୁ କେବେ କାହାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧିକାରରେ, ବୃଦ୍ଧ ଏକ ନୂତନ ଓ ବଡ଼ ବଳି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ପାତ୍ରରେ ତାଜା ଧାନ ଓ ରଧା ଭାତ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଦୃଶ୍ୟମାନ ଧନ-ସମ୍ପଦ ସହିତ, ସେ କାମ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିଲା। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହିଷାସୁର ହସି କହିଲେ: “ଶୁଣ, ତପସ୍ୱିନୀ, ମୋର ସମ୍ପଦ ବିଷୟରେ। ମୁଁ ମହିଷ, ବଡ଼ ବୀର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଅପୂର୍ବ ବୀରତା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ମୋତେ ମିଳେ, ମୋର ବାହୁବଳ ଦ୍ୱାରା। ମୋତେ ତୁମେ ଉପପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ତପସ୍ୟାର ସଫଳ ଫଳ ଏହି ହିଁ। ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଆରମ୍ଭରୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ନବ ଧନ ମୋ ସହ ସଦା ଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋ ପାଖରେ ଅଛନ୍ତି।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁନ୍ଦରୀ ତପସ୍ୱିନୀ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମନେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ପରେ ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବି।” ଭିରାଚା, ତାଙ୍କ ମହିଳା ସ୍ୱଭାବ ତାଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ, ଦେଖିଲେ ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବା ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ ମହାମାୟା ତାଙ୍କ ସମ୍ନାଗରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତିରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କ ସିଂଗରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃପୁନ ଆଘାତ କରିଲେ। ତେବେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଆସି ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ହରି ପଞ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ସଦାଶିବ ଦଶ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଦିଗପାଳ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ମହାମାୟା, ଅନେକ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରକାଶରେ ଭରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅସହ୍ୟ ହେଉଥିଲା। ସେ ନିଜ ଭୟାନକ ଶକ୍ତିରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ, ଯାହା କେହି ସହିପାରୁଥିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମହିଷାସୁର କିଛି ଉପାୟରେ ବିନାଶ ହେବା ଦରକାର। ତାଙ୍କୁ ଦୂତର କଥାରେ ଆକର୍ଷିତ କରି, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ଥାନରେ ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ। ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମର କଥା ଶୁଣିଲେ ବା ମନ ଧର୍ମକୁ ଦିଗିଲେ, ଶାନ୍ତି ଆସେ। ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଲୋକମାନେ କ୍ରୋଧକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ସେଥିରୁ ସଦା ଫଳ ମିଳେ। ଏପରି ଭାବି, ଗୌରୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଏବଂ ମୁନିଙ୍କୁ ନାମଧାରୀ ଡାକି କହିଲେ, “ଯାଅ, ବନରେ ମାୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବନର ମୁକୁର ମୁଖ ଥିବା ମହାମୁନି, ଏହି ଅରୁଣ ପର୍ବତର ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟରେ କଷ୍ଟ ଦିଅନି।