ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କେହି କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ଆମେ ଶିବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ କିଛି ଜାଣିନାହିଁ।” ତାଙ୍କର ଭୟଭିତ ମନରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶୁଭ କଥାଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ମୁଁ ତାପସ୍ୟାରେ ଅବିଚଳିତ ଥିବା ମୁଁ, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମୁଁ ଏକ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ କରି, ବିନାଶ କରିବି। ଧର୍ମର ଅଂଶରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପତଙ୍ଗ ପରି ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରେ ସମସ୍ତେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ନିର୍ଭୟ ହୃଦୟରେ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲାପରେ, କମଳନୟନୀ ଗୌରୀ ଚାରିଦିଗରେ ଏବଂ ଲାଲ ଶିଳା ପର୍ବତର ଚାରିଟି ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ବିଚରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେତେବେଳେ ହିମପୁତ୍ରୀ କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ତଳକୁ ଆସିଲେ, ସେଠାରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ନାମକ ସତ୍ୟବତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅନବାମୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, “ଏହି ଦୁଃଖିତ ଅତିଥିକୁ, ଯିଏ କ୍ଷୁଧା ଓ ତିର୍ଷ୍ଣାରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ମୁକ୍ତ କରିଦିଅ,” ବୋଲି ଦେବୀ ଶୂରବୀର ମହାବଳୀ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପର୍ବତ ସୀମାରେ ରହୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଦେବୀ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦେହରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ମନମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପର୍ବତ ସୀମାରେ ଦୁଇ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ରହୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭୟ କି ଆତଙ୍କ ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ପର୍ବତପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏପରି ଗୌରୀ ଦିନ ଓ ରାତି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାବଳୀ ମହିଷାସୁର ଶିକାର କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ସେ ଦାନବସେନା ସହିତ ଅନେକ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ପଛୁଆଇଲେ। ସେଠାରେ କିଛି ପଶୁମାନେ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଶୂରବୀରମାନେ ଧାଡ଼ିଲେ। ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ପଶୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ତେବେ, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବପୁତ୍ରମାନେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ଏହା କ’ଣ?” ତାହା ପ୍ରତିଉତ୍ତର ମିଳିଲା: “ଏଠା ଋଷିମାନେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟ ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ମାୟାଦ୍ୱାରା ପକ୍ଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରମରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହିପରେ ଦେବୀ ପୁନି ମଳୟାଚଳ ଅରଣ୍ୟରେ ମୌସୁମୀ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଚାରିତ୍ର୍ୟ ତାପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କାମନାରେ ପୀଡ଼ିତ ମହିଷାସୁର ବୃଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୃଦ୍ଧ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମ ତପସ୍ୟା କାହିଁ ପାଇଁ?” ସେଉଁଠି, ଶିବଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି କହିଲେ: “ସେ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, କିନ୍ତୁ କେବେ କାହାକୁ ଦୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏହିପରେ, ଅପୂର୍ବ ସ୍ଵାମୀଭାବରେ ସେ ଏକ ନୂତନ ଏବଂ ବଡ଼ ନୈବେଦ୍ୟ ଆଣିଲେ। ଏକ ପାତ୍ରରେ ନୂଆ ଧାନ ଓ ପକା ଭାତ ରଖିଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟ ଧନରେ ସହଯୋଗ ଦ୍ୱାରା କାମ ସଫଳ ହେବ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହିଷାସୁର ହସି କହିଲେ, “ଶୁଣ, ତପସ୍ୱିନୀ, ମୋ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ। ମୁଁ ମହିଷ, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ସ୍ଵାମୀ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ମାନିତ। ଅପୂର୍ବ ପ୍ରାକ୍ରମ ମୋ ହାତରେ, ସେହି କ୍ଷମତା କେବଳ ମୋତେ ମିଳେ। ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଭାବେ ମୋତେ ବରଣ କର; ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜଗତର ବିଶ୍ୱକର୍ମାକୁ ଆରମ୍ଭରୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ନବ ଧନ ମୋ ପାଖରେ ସଦା ରହେ, ଏବଂ ସେଗୁଡିକ ମୋ ସହିତ ସେବାରେ ଲାଗିଥାଏ।” ଏଭଳି ଦେବୀ ଗୌରୀଙ୍କ ତପସ୍ୟା, ଦାନବମାନଙ୍କ ଚଳ, ଏବଂ ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଅଭିମାନୀ ପ୍ରସ୍ତାବ ଏ ଉପଖ୍ୟାନରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।