ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଦାଇତ୍ୟ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଖଟାଲରେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଘୋଡ଼ା ରହୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଚମକିଉଠିଲା। ସେ ଯମର ମହିଷକୁ ଆଣି ଏକ ଗାଡ଼ି ଟାଣିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦାଇତ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ସେବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ କୁ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ତାକୁ ଯାହା ଦିଆଯାଇନଥିଲା, ସେଠାରୁ ସେ ପଛେଇ ନେଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ରାମ କରୁନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଆଦେଶକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି ଦାଇତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶୂରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଜୟ ଏବଂ ଅପରାଜିତ ନାୟକ। ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗର ଏକ ଆଘାତରେ ସମୁଦ୍ର ଦୁଇଭାଗ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଅହଂକାରରେ ତିନି ଶିଙ୍ଗର ଟିପ୍ ପକାଇ ଶିଳାପର୍ବତ ଉଠାଇଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏବେ ଏଠାରେ ଏକ ନାରୀ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା ଶିବଙ୍କର ପରମ ଶକ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ଆମେ ଶିବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କିଛି ଜାଣୁନାହୁଁ। ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠିତ ଥିବା, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଛି। ଏକ ଉପାୟରେ ମୁଁ ସେ ମହାସୁରକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି ବଧ କରିବି। ଧର୍ମ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପତଙ୍ଗ ପରି ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ନିର୍ଭୟ ହୃଦୟରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କମଳନୟନୀ ଗୌରୀ ଚାରିଦିଗରେ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ପାହାଡ଼ର ଚାରିଟି ଶିଖରରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ପର୍ବତକନ୍ୟା କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ତଳେ ଆସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ନାମକ ସତ୍ୟବତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅନବାମୀ ଥିଲେ। "ଏହି କ୍ଲାନ୍ତ ଅତିଥି, ଯିଏ ଭୋକ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ଦୁଃଖିତ, ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର," ବୋଲି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାନୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପାହାଡ଼ର ସୀମା ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଆସିଲା ନାହିଁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପାହାଡ଼ର ସୀମାରେ ଦୁଇ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ରହୁଥିଲେ, କେହି ଭୟ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଭୟଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ପର୍ବତକନ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଗୌରୀ ଦିନ ରାତି ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହିଷ ଶିକାର କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ଦାନବ ସେନା ସହିତ ସେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଦୃଢ଼ ଧନୁର୍ଧର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଧାଉଥିଲେ। ଦିତିର ପୁଅମାନେ ମୃଗବଧରେ ଲାଗିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଶିଶୁମାନେ "ଏହା କ'ଣ?" ବୋଲି ପଚାରିଲେ। ତେବେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଋଷିମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ଏଠି କେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି କୁହାଗଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ମାୟାରେ ପକାଇ ପକ୍ଷୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀ ମଧୁର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଓ ଆକର୍ଷଣ ତପସ୍ୟାରେ ଉନ୍ମୁଖ୍ତ ହୋଇ ରହିଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଏକ ବୃଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏହି ସମୟରେ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ବୃଦ୍ଧ ପଚାରିଲେ, "ତୁମର ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁ ପାଇଁ?" — ଏଭଳି ସେମାନେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ।