ମୋର ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ସଦା ଅଖଣ୍ଡ ରହୁ—ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଗୌତମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ନାରୀ ଜାଗୃତ ଚେତନାରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୋମଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶତଦଳ କମଳ ପରି ମନୋହର, ତାଙ୍କର ଉରଃସ୍ଥଳ ଉପରେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଉପରିବସ୍ତ୍ର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରହିଥିଲା। ସେ ବହୁ ନିୟମ, ବିଶେଷ ତପସ୍ୟା ଓ ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗସିଧିରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ମୃଦୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେବେ ଥକା ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଲେ। ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ଆମକୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ!” ପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ଦେମନମାନ୍ୟଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ଦେମନ ଏଇରାବତ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗଗଜମାନେ ଓ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜମହଳକୁ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଏହି ଦିଗଗଜମାନେ ରଖି ମଜା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଶ୍ୱଶାଳାରେ ଶତାଧିକ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଯମଙ୍କ ବଏଁସା ଗାଡ଼ି ଟାଣିବା ପାଇଁ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କର ସେବା ପାଇଁ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ତାହା ନେଇ ଛାଡ଼ନଥିଲେ। ସେଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ମାନିବା ଛଡ଼ା ଆମେ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନାହିଁ। ଏହି ଦୈତ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରବଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଜୟ ନାୟକ। ଲୋକେ କହନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶୂଙ୍ଗ ଆଘାତରେ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱିଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଅହଂକାରରେ ତିନି ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଶୂଙ୍ଗର ଟିପ୍ରେ ଉଠାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭାବ ସେହିପରି ଯେ, ଆଉ କୌଣସି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସହିପାରେନାହିଁ। ଏହି ଶିବଙ୍କର ପରମ ଶକ୍ତି ଏବେ ଏଠି ଏକ ନାରୀ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି। ହେ ଦେବୀ, ଆମେ ଶିବଙ୍କ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜାଣିନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଯେଉଁ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣି ଗୌରୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଅବିଚଳିତ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଏହି ଦୈତ୍ୟ ସାମ୍ରାଟ୍କୁ ଏକ କୌଶଳରେ ଆଣି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଦେବି। ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପତଙ୍ଗ ପରି ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାନ୍ତି।” ଏହା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଭୟମୁକ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଯିବା ପରେ, ଲୋଟସ୍ନୟନୀ ଗୌରୀ ଚାରିଦିଗରେ ଓ ଲାଲଟିଆ ପାହାଡ଼ର ଚାରିଟି ଶିଖର ଉପରେ ଚାଲିଗଲେ। କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ତାଙ୍କର ଅବତରଣ ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ନାମକ ସତ୍ୟବତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅନବାମୀ ଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି କ୍ଲାନ୍ତ, ଭୁକ୍ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ଅତିଥିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।” ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ପାହାଡ଼ର ସୀମାନ୍ତରେ ଥିବା ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନେଙ୍କୁ। ସେ ସୁକୁମାରୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପୀଡ଼ା ହୋଇନଥିଲା। ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତା ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର ସୀମାନ୍ତରେ ଦୁଇ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, କେହି ଭୟ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଭୟଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ପାହାଡ଼କୁମାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏପରି ଗୌରୀ ଦିନ ରାତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାବଳଶାଳୀ ମହିଷ ଶିକାର ପାଇଁ ବିପୁଳ ଦେମନ ସେନା ସହିତ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ଚାଲିଗଲେ।