ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହେଲେ। କିଛି ସିଦ୍ଧମାନେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତି ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଗଲେ। ମୋର ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ପାଦରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲା। ଏହି ମହାପରିକ୍ରମା ମାର୍ଗ ରେ ପଥର ଖଣ୍ଡ ଆଘାତ ପାଇଥିଲେ। ରତ୍ନମୟ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ଉପରେ କାମନାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଘଟୁଥିଲା। ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ସକ୍ତିଅନୁସାରେ ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରି, ସଫଳତା ଲାଭ କରନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରଭୁ କୃପାବଶତଃ ମୋତେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ମୋର ମନେ ପଡ଼ିଲା। କେଉଁଠି ଏକ ମକଡ଼, ତାଲା ତାନି ତାନି ଜାଲ ବୁନୁଥିଲା। କିଛି ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ହାତୀ ତୀବ୍ର ପିପାସାରେ ମଧୁ ଢାଳିଦେଉଥିଲା। ମୋ ପାଖରେ ନିର୍ମଳ କୀଟମାନେ ରେଙ୍ଗୁଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀପର ଶିଖାକୁ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଖଣ୍ଡ ରଖେ, ସେ ଅପୂର୍ବ ଫଳ ପାଏ। ଏଠି ଏକ ହରିତ ପକ୍ଷୀ ଆସି, ମୋ ପାଖରେ ଏକ ଶାଖାରେ ଘଉଁ ଥାପିଲା। ଗାଁମାନେ, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଉପଜିଥିବା ଝରଣାରେ ସିଞ୍ଚିତ ହେଉଥିଲେ। ଏକ କାଉଁ, ନୈବେଦ୍ୟ ନେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତାରେ, ତାଙ୍କ ପଖ ହାଲୁକା ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିଯାଉଥିଲେ। ମୋ ଗୁହାରେ ଏକ ଉଠୁରା, ରତ୍ନର ଗୁଛ ଟାଣି ନେଉଥିଲା। ଏଠି ସେଉଁଠି ସନ୍ତମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାୟାଦାୟି ବୃକ୍ଷ ରୂପ ନେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ମୋର ଦୀପ, ଚୂଡ଼ା, ମଣ୍ଡପ, ନାଟମଣ୍ଡପ ଓ ଝିଲିକ ଏସବୁ ସ୍ଥାନରେ ମୋ ଅଗ୍ନିମୟ ଲିଙ୍ଗ ମାନବମାନେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ। ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ମୋ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ମାତା ଚିରଯୁବତୀ ହୋଇଥିଲେ। ଏଠି ଜୀବମାନେ ବାସ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଅନେକ ଗୁଣର ଆଧାର, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇଥିବା ଦାତା। ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲାପରେ, ପୁନି ତୁମେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେବ। ତୁମର ତପସ୍ୟା କେବଳ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇନଥିବା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣ ଭାବି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଆମେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ସହ ବସି, ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲୁ। ଏପରି ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଋଷିବାଣୀ ଶୁଣି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏବେ ତ ଦର୍ଶନ ମିଳିଗଲା, ଆଉ କେଉଁ ତପସ୍ୟା ଆବଶ୍ୟକ? ଧରାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏହି, ଯେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି; ମୋ ସ୍ୱରୂପ ସ୍ଥାନ ଖୋଜିପାରିଛି। ମୋର ଦେବ ସହିତ ଏକତା ସଦା ଅଭିନ୍ନ ରହୁ। ଏପରି ଭାବେ, ଗୌତମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଜାଗୃତ ଚେତନା ସହ କ୍ରିୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ କମଳ ନୟନ, ଉଚ୍ଚ, ପୁର୍ଣ୍ଣ ସ୍ନିଗ୍ଧ ସ୍ଥନ ଦ୍ୱାରା ଉପରିବସ୍ତ୍ର ଏକ ଅଲୌକିକ ରୂପ ନେଇଥିଲା। ସେ ଅନେକ ବ୍ରତ, ବିଶେଷ ତପସ୍ୟା ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଅଲୌକିକ ଯୋଗ ଅବସ୍ଥା ଲାଭ କରିଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସ୍ନିଗ୍ଧାଙ୍ଗୀ କଦାଚିତ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ ନମସ୍କାର କରି, ଭୟଭୀତ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ‘ହେ ଦେବୀ, ଆମକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦିଅ’ ବୋଲି ଅର୍ଥନା କଲେ। ପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଭୟ ରାକ୍ଷସନାୟକ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। ସେ ଦିଗଗଜମାନେ, ଏୟାରାବତ ମୁଖ୍ୟ ସହିତ, ସବୁଠିକୁ ନେଇ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ସେଉଁଠି ନାରୀମାନେ ସହିତ ଏହାକୁ ମଜା ନିମିତ୍ତେ ରଖିଥିଲେ।