ଦେବତାମାନେ ପର୍ବତ ଅରୁଣାକୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସେମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଗଲେ। ପुनଃ ଇନ୍ଦ୍ରର ପଦବୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶକ୍ର ଏକ ଶତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଲେ। ସେ ଦେବଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ପୁଷ୍ପମେଘମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶେଷ ମଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶୋଣାର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଅନ୍ୟ ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପୂଜାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଦେବମାନେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବଳିଦାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ତୁମକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଆଗକୁ ଯିବା ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ। ରଶ୍ମିଧାରୀମାନେ, ଜ୍ୟୋତିର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଏକ ମାର୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ। ସେଉଁଠି ଦକ୍ଷିଣାବୃତ୍ତି କରିବା ଦ୍ୱାରା କ’ଣ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ? ପର୍ବତ ଅରୁଣାକୁ ପୂଜା କରି ସେମାନେ ନୂତନ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶୋଣା ପର୍ବତକୁ ସେବା କରି ଏକା ନାକ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ବଳିଙ୍କ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିର ଧାରା ଅବରୋଧ ହେଲା। ଭାସ୍କର ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଏକ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ପ୍ରତର୍ଦନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରେରିତ କରି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଏକ ବାନର ମୁହଁ ଧାରଣ କଲେ। ପରେ, ଅରୁଣା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୟାରେ ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖକୁ ଦେଖିଲେ। ନାରଦ, ତାଙ୍କ ଅନାଦରର ପରିଣାମ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ଶିବଙ୍କ ଏହି ଭୂମି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୁଇ ଯୋଜନା ପରିସରରେ ବିସ୍ତୃତ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଶାପର ଦୋଷରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ଶୋଣାଚଳ ପ୍ରଭୁ ସେମାନେକୁ ଶାପମୁକ୍ତ କରିଲେ। ଶୋଣାଚଳ ନିକଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ସ୍ଥାନ ଦେଖାଯାଏ। ଏକ ଲୋକ ଚାହିଦା ଜିନିଷ ଏକ କାଠ ଭାଡ଼ରେ ଲୁଚାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପାଣିପାଇଁ ଭାଡ଼କୁ ତୀରେ ରଖିଲେ। ପରେ ଶୋଣାଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ କାଠ ଭାଡ଼ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଫିରିଗଲେ। ନିଜେ ଏହାକୁ ନେଇ, ଦେଖି, ପର୍ବତ ଅରୁଣାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ବିସ୍ମୟର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ବାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁତ୍ର, ଉଦୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଅରୁଣା ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଶୋଣା ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ନଳ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରି, ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରିୟ ନାରୀମାନେକୁ ସେ ଆଦର କଲେ। ଇଲା ଅଚିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଗୌରୀ ଦାନ୍ତ କୁ ଅଟୁଟ ରଖିଲେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦିଆ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ସେ ଶୋଣା ପର୍ବତକୁ ପୂଜା କଲେ। ପରେ, ସୋମଙ୍କ ଦିଆ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଓ ଭକ୍ତିରେ, ସେ ଅରୁଣା ପର୍ବତକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହିପରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ତଥାପି, ମୃଗ ଜନ୍ମରେ ଥିବାଦ୍ୱାରା ସେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।