ଶିବଙ୍କ ତେଜରୁ ଅନେକ ଚିଙ୍ଗାରି ଏବଂ ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି ଭଗବାନ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ। ତା’ପରେ, ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର ହେଉଥିବାରୁ, ମୁଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ସମୟରେ ଶୟନ କରିଥିଲି। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ସେ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ ମନରେ ଥିବା ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ତା’ପରେ, ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟନାଶକ ଈଶାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଶିବ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରି କହିଲେ, "ଉଠ।" ସେ କହିଲେ, "ତିନି ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ତ୍ରିଗୁଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଆପଣ ନିଜ ଅଂଶରେ ଦେବତା ହୋଇ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ। ମୋତେ ଜଗତ୍ର ରକ୍ଷା ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ, ମୋତେ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଭାର ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ରହିଛି, ମୁଁ କଣ କରିବି?" ଏମିତି ହରିଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି, ହର ଓ ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏ ଭୂମିରେ ଅରୁଣାଚଳ ରୂପେ ବସିଛି। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ମୁଁ ପୂର୍ବତନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶାନ୍ତ ରୂପ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା ଜଗତ୍ର ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ନଦୀ, ଝରଣା, ମେଘରୁ ବର୍ଷିତ ଜଳ, ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି, ଖୁଅଙ୍କୁ ପାଦ ଚଳାଇବାର ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରିବା—ଏସବୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଦେଇଥାଏ।" ଏପରି କହି, ଶମ୍ଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ହରି ମଧ୍ୟ ଅରୁଣାଚଳ ଭିତରେ ଲୟ ହେଲେ। ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଥିବା ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଏବଂ ବେଦ ତଥା ଉପନିଷଦ୍ମାନେ ତା’ପାଖରେ ସାକାର ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଶତାଧିକ ଦିବ୍ୟ ରୂପ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ପଦ୍ମନାଭ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ସରୋବରେ ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାୟକ ହେଲେ। ଭାସ୍କର, ତାଙ୍କର ତେଜର ମାଳା ସହିତ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି, ମେରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସୋମ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ଶାପର ଅଗ୍ନିରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୁନଃ ସ୍ଥିର ହେଲେ। ଅଗ୍ନି, ଏକ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ଶାପରୁ ଦୀର୍ଘ କଷ୍ଟ ପାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବି, ବୃତ୍ର, ବଳ, ପାକ, ନାମୁଚି, ଓ ଜ୍ରୁମ୍ଭକୁ ବଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପାପରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଜଗତ୍ର ଶେଷରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଅରୁଣାଚଳ ପୂଜା କରି, ସେ ନିର୍ମଳ ହେଲେ ଏବଂ ପୁନଃ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶତାଧିକ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ, ଏବଂ ସେ ଦେବମାଳାର ମେଘକୁ ଦେବପୁଷ୍ପର ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଶେଷ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଶୋଣ ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଅନ୍ୟ ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାକୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଓ ଶୋଭାମୟ, ତୁମେ ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ଏବଂ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ଆଗକୁ ଯାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେଜର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ରଶ୍ମିଧାରୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ଗଗନକୁ ଚଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁ ସ୍ନେହବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଏକ ପଥ ଏବଂ ଶୁଭ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ।