ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତ, ଯାହାକୁ ଶୋଣାଦ୍ରି ଭାବରେ ଦୂରରୁ ମଣିଷମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେହି ପର୍ବତ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ଶିବଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଅରୁଣାଚଳର ସାନିଧ୍ୟରେ ଯେ କିଛି ଲାଭ ହୁଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୋଇଯାଏ। ଏଥିରେ, ଦେବମାନେ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରତିଏକେ ଅନ୍ୟକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାର, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନଥିବା ଏକ ଦୀପସ୍ତମ୍ଭ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଦେବମାନେ ଏହି ଦୀପସ୍ତମ୍ଭର ଉପର ଓ ତଳ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେମାନେ ହତାଶ ମୁହଁରେ ଦେଖିଲେ, ଦୟାର ସାଗର ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରିଲେ। ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, ଦେବଦେବ ନିଃଚଳ ଲିଙ୍ଗ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଢୋଲ ଶବ୍ଦ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ପୂର୍ବ କାଳରେ ଏହି ନବ୍ବେ ଶଠି ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିଲେ। ଏକଥିରେ, ଯୋଗୀମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବିଘ୍ନ ଦେବାକୁ ଭଗବାନ ଚାହିଲେ। ଏକ ସୁନ୍ଦର, ଗୁଣମୟୀ, ପଦ୍ମନୟନା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ପଦ୍ମାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା, ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ପ୍ରଜାପତି ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେ କନ୍ୟା, ଏକ ପକ୍ଷୀ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲା। ସେ ଶୋଣା ପର୍ବତରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। “ଅରୁଣାଦ୍ରି ନାଥ, ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ,” ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ନିଃଚଳ ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଧନୁଧାରୀ ଶିକାରୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ଶିକାରୀକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ମୋହ ନଷ୍ଟ ହେଲା। ସେ ଶୋଣା ପର୍ବତ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଆଶ୍ରୟ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଅରୁଣାଚଳ ଆକାରି ଥିବା ଶମ୍ଭୁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। “ଏ ଭଗବାନ, ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଯାହାକୁ ଅସମ୍ଭବ ଭାବନ୍ତି, ତାହା କେବଳ ଆପଣ ନିଜେ ସାଧନ କରିପାରିବେ। ଅପ୍ରତିମ ଆପଣ, ଏ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ଚାହିଲେ ଏକ ନୂତନ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ,” ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଦୟାର ଦେହ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏ ଭଗବାନ, ଯେଉଁ ଦେବତା ନିଜେ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କୁ-ଗୁଣ ଦୂଃଖିତ କରିପାରିବେ କି? ଦୂଷ୍ୟମାନ ଦୋଷ ମିଟିବାକୁ ଅଗ୍ନି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜନ କର। ଅରୁଣାଚଳ ଦର୍ଶନରେ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ କରେ। ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି, କିଛି ଲୋକ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ମହାପାପ ନଷ୍ଟ ହେବା ସହିତ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ଲାଭ ହେବ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏଠାରେ ଗୋସ୍ତ୍ରୀ କରି, ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କର ମୋହ ଦୂର ହୋଇଥିଲା। ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ପରିକ୍ରମା କର, ଜଗତର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କର।" ଏଭଳି କଥା କହି, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତ ଆକାରରେ ଦେଖିଲେ। ଅରୁଣଗିରି ନାଥ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶୁଧ୍ଧ ଚିତ୍ତ, ନିୟମ, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଦମ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରି ଅନୁଭୂତି କରିଯାଏ। ଏଠାରେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଗବାନ ସର୍ପ ଶୟନରେ ଶୟାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଜାଗିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧାରରେ ଆବୃତ ହୋଇଗଲା, ଚିହ୍ନ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଜ୍ଞାତ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦୁଃଖଦାୟକ, ଅନ୍ଧାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଦିବ୍ୟ ଆକାରକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେମାନେ ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି, ଉମାପତି, ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏଉଁ ପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜର ମଣିକ, ଖୁସି ହେଲେ।