ଏକ ଦିନ, ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍, ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛ। ଶ୍ରୀମାନ ବେଦବିଦ୍ ମୁନିଙ୍କର ଏହି ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ସେଉଁଠି ଥିବା ମହାତ୍ମା କହିଲେ—"ଏହି ସମସ୍ତ ମହିମା ତୁମର; ଏଠି ପ୍ରଭୁ ଶିବ ନିଜେ ବିରାଜିତ। ତୁମେ ଶିବଙ୍କ କଥିତ ଆଗମ ଓ ବେଦ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ରଖିଛ। ଶିବ ନିଜେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ: 'ମୁଁ ଏଠି ଅରୁଣାଚଳ ନାମେ ବିରାଜିବି।' ମୁଁ ଏଠାକୁ ଅରୁଣାଚଳଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଛି। ଶିବ ଭକ୍ତଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ନାମ ଶ୍ରବଣ—ଏହି ସବୁ ଅତି ପବିତ୍ର। ଏହି ମହିମା ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଆଗ୍ରହ କରେ।" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଗୌତମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଯାହା ଅଜ୍ଞାତ, ପୁନିପୁନି ପଚାର। କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ମହିମା ଶୁଣିବା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ବେଦ ପାଠର ଫଳ ଯେଉଁଠି ମିଳେ, ଏହି ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଆଜି ସାର୍ଥକ ହେଲା। ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଦ୍ରଷ୍ଟିଗୋଚର। ଅରୁଣାଚଳର ମହିମା ପାପ ନାଶର କାରଣ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଯେପରି ଅରୁଣାଦ୍ରିର ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଦେଲା, ସେପରି ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ। କୋଟି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅରୁଣାଚଳର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଏହିଠାରେ ଏଠିକୁ ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପୂଜନ୍ତି। ଦେବପକ୍ଷୀ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏହିଠିର ଶିବ, ଅରୁଣାଚଳପତି, ପୂଜିତ। ଦୂରରୁ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠିକୁ ଶୋଣାଦ୍ରି ବୋଲି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଏହିଠି ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଶିବ ସାକ୍ଷାତକୁ ଏକାତ୍ମ ହୁଅନ୍ତି। ଅରୁଣାଚଳ ସାମ୍ନାରେ ଯେଉଁଠି ଲାଭ ମିଳେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।" "ପୂର୍ବେ, କେତେକ ଗର୍ବରେ ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏକ ଅନାଦି, ଅନନ୍ତ, ଅଗ୍ନିମୟ ଦୀପସ୍ତମ୍ଭ ଆକାର ପ୍ରକଟ ହେଲା। ତାହାର ଶୀର୍ଷ ଓ ତଳ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେମାନେ ନିଜେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେଖିଲେ, ତେବେ କୃପାସାଗର ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଦୟା କଲେ। ଏପରି ନିବେଦନ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏକ ଅଚଳ ଲିଙ୍ଗ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ଦେବଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନି, ଅପ୍ସରାମାନେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ପୂର୍ବତନ କଳ୍ପର ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପ୍ରଭୁ ଛୟାନବୈ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଉତ୍ତମ।" "ଏକଥିରେ, କେବଳ ଯୋଗୀମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ବିଘ୍ନ ଆଣିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ, ଗୁଣମୟୀ, ପଦ୍ମନୟନା ଅପସରାକୁ ଦେଖି, କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ପ୍ରଜାପତି ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ତାଙ୍କ ଚାରିପଟେ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେ ଯୁବତୀ ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଶେଷରେ ସେ ଏହି ଶୋଣା ପର୍ବତରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। 'ଅରୁଣାଦ୍ରିପତି, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଶରଣ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର,' ବୋଲି ନିବେଦନ କଲେ।" "ଅଚଳ ଶିଲା ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଧନୁଧାରୀ ବ୍ୟାଧ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ବ୍ୟାଧକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୋହ ଦୂର ହେଲା। ପରେ ସେ ଶୋଣା ପର୍ବତର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଯିଏ ଶରଣ ଦେଇଥାନ୍ତି।