ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋମଣି ଶିବଙ୍କ ଅବିରୋଧ ସନ୍ତାନ। ସେଠାରେ ଯାଇ, ଘୋର ତପସ୍ୟା କରି, ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି। ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ନିଷ୍ଠାଭକ୍ତ ଦେବୀମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଅନୁମତି ଦେଇ ଦୂରେଇଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ସଦା ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ଅରୁଣ ପର୍ବତର ଶାନ୍ତ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ। ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଅଚଳ ଲିଙ୍ଗକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଠାରେ ଅତ୍ରି, ଭୃଗୁ, ଭରଦ୍ୱାଜ, କଶ୍ୟପ ଓ ଅଙ୍ଗିରାସ୍ ମୁଦା ସାଧୁମାନେ ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ୍ ଥିଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ, ଯାହାକୁ ଅରୁଣାଦ୍ରି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ପୂଜ୍ୟ ମନ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି। ପୁଣି, ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅତିଥିସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେଉଁଠି ଭକ୍ତ ମୁନିମାନେ ଦେଖାଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଦେବୀ ଗଲେ। ପ୍ରଭାତରେ, ପବିତ୍ର କାଷ୍ଠ, କୁଶ ଓ ଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଦେବୀ ଅରଣ୍ୟ ଗଭୀରକୁ ଗଲେ। ଯେତେବେଳେ କେହି ପଚାରିଲେ, "ମୁନି କେଉଁଠି ଗଲେ?" ତେବେ କୁହାଗଲା, "ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଫେରିବେ।" ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉଠି, ଆସନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ସାଦର ଶବ୍ଦ ଦେଲେ। "ଏକ କ୍ଷଣ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର, ପୁତ୍ର," ଦେବୀ କହି, ଅନ୍ୟମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ, ଅନେକ ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଚମତ୍କାର ମହଲ ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦୂରରୁ ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଶତଶଃ ଦିବ୍ୟ ମହଲର ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ଗୌରୀଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ସମସ୍ତ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ନିଜ ଦ୍ରୁତ ଚଳନ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ। ଏହାପରେ, ମହାମୁନି ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଲାଗି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଶିବପ୍ରତି ଏକ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ କଲା, ହାରାଇଯାଇଥିବା କିଛିକୁ ପୁନଃପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଗୌତମ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଆସୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଜଟା ଗାଢ଼ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ। ତାଙ୍କ ଚଉଡ଼ା କପାଳ ତିନିରେଖା ଭସ୍ମରେ ଶୋଭିତ। ସେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ବାର୍କ ଚୀର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ। ତାଙ୍କ କଥା ଉଚ୍ଚ ଶିଳ୍ପର, ଶିବଙ୍କ ସ୍ୱୟଂ ଉପସ୍ଥିତି ପରି ଦିଶୁଥିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠି ଶିବଚରଣରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି, ମୁନି ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ। "ସ୍ୱାଗତ, ହେ ଗୌରୀ, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ହେ କରୁଣାସାଗରୀ, ଜଗତ୍ଜନନୀ," ମୁନି କହିଲେ। "ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ସଦା ଉପକୂଳ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗୃହଣ କରିଛୁ। ହେ ଦେବୀ, ଯଦି କିଛି ତୁମର ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମର ମାୟା ଲୀଳା ଅଛି। ଅନ୍ୟ ସବୁ ମୁଁ ପରେ କହିବି, ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ଲୀଳା। "ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶ ଘାସର ଆସନରେ ବସ, ହେ ଶୁଦ୍ଧା।" ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦର୍ଭା ଘାସ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଆସନ ଆଣିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦିଆଗଲା। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ପରି ପ୍ରଭାମୟ ହେଇ କଥା ହେଲା: "ହେ ଶିବଙ୍କ ଅପାର ମହିମା! ଆଉ କ’ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଅଛି? ତୁମେ ଅନ୍ୟ କ’ଣ ଚାହାଁ? କୈଳାସ ପର୍ବତର ଉପାକଥା, ଯେଉଁଠି ତୁମେ କମ୍ପା ନଦୀ କୂଳରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲା, ତାହା ମୁଁ କହିବି।