ଏକଥା ହେଉଛି, ସେମାନେ ପୁନି ଅରୁଣାଚଳ ନାମରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତେବେ ଭଗବାନ ଶିବ ନିଜେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାଅ, ଏବଂ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ମହାନ ମୁନି ଗୌତମଙ୍କୁ ପଚାର। ସେଠାରେ, ମୁଁ ମୋର ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଦର୍ଶନ ଦେଇବି।” ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଶିବ ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅଂଶହୀନ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଉପଦେଶକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ସେଠାକୁ ଆସି, ସେଠାରେ ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଧୃଡ଼ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଋଷିମାନେ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳକୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ମୁଁ ଆପଣା ଅଂଶହୀନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦିନ ଓ ରାତି ଏଠାରେ ବସିଥାଏ। ମୋର ଉପାସନା, ମୋର ପଦଚିହ୍ନ, ଏବଂ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରାଯାଏ, ଏହିଠାରେ କାମକ୍ଷୀ ନାମରେ ତାଙ୍କୁ ପୁକାରାଯାଏ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଅବିରୋଧ ସନ୍ତାନ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା। ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ସେ ସଦା ତାଙ୍କର ସହଚରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେଉଥିଲେ। ଅନ୍ତରେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶାନ୍ତ ଅରୁଣ ପର୍ବତନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। କୌତୁହଳରେ ଭରିଥିବା ସେ, ଅଚଳ ଲିଙ୍ଗକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଠାରେ ଅତ୍ରି, ଭୃଗୁ, ଭରଦ୍ୱାଜ, କଶ୍ୟପ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରାସ ମଧ୍ୟ ନିରନ୍ତର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ନିଜ ଇଛିତ ଫଳ ପାଇଁ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ, ଯାହାକୁ ଅରୁଣାଦ୍ରି ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ, ପୂଜ୍ୟ ମନାଯାଏ। ପୁନି, ସମସ୍ତ ମହାନ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅତିଥିସ୍ୱୀକାର ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଭକ୍ତିଶୀଳ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଦେଖାଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ସେ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ତିନି ପବିତ୍ର କାଠ, କୁଶ ଓ ଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହିଳା ଅରଣ୍ୟ ଗଭୀରକୁ ଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟେ ପଚାରିଲେ, “ମୁନି କେଉଁଠି ଗଲେ?” ତେବେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, “ସେ ଏଠାକୁ ଏକ୍ଷଣ ଫେରିବେ।” ଉଠି, ଅସନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ମିଷ୍ଟ ଭାଷା ଦ୍ୱାରା ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ କରାଗଲା। “ତୁମେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଧୈର୍ୟ୍ୟ ଧର, ପୁତ୍ର,” ବୋଲି ସେ କହିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟେ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଶତଧିକ ଦିବ୍ୟ ମହଳ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛି। ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଗୌରୀଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ଦେଖିଲେ। ତିନି ତାଙ୍କର ଶୀଘ୍ର ଗତିଶୀଳ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ମହାଋଷି ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଲାଗି କୌତୁହଳରେ ଆଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଶିବ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ହରାଇଯାଇଥିଲା ତାହାକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ। ତିନି ଦେଖିଲେ, ଗୌତମ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହ ଆସୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଜଟା ଗାଢ଼ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ। ବିସ୍ତୃତ କପାଳ ତିନିରେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଓ ବିଭୂତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଲାଲ କୋରା ଚମଡ଼ା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ। ତାଙ୍କର ବାଣୀ ଉଦାତ୍ତ ଏବଂ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମା, ବୟସ୍କ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଦେଖି ଋଷି ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି ମହାମାୟୀ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ପରିଚୟ କଲେ। “ସ୍ୱାଗତ, ହେ ଗୌରୀ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ହେ କୃପାସାଗର, ଜଗତ୍ଜନନୀ!”—ଏପରି ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।