ସେଠାରେ, ଭଗବାନ ନିଜେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବିକାର ହୋଇ, ତୁମ ମନର ପଦ୍ମରେ ବସିଥାଏ।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ କାମ୍ପା ନଦୀକୁ ଯାଇଲେ। ସେ କାମ୍ପା ନଦୀ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅନେକ ଋଷିମୁନିଙ୍କ ଆସ୍ଥାନ ଥିଲା। ଏହି ନଦୀର କୂଳ ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କୋଇଲୀର ମଧୁର ଡାକରେ ମୁଢ଼ିଯାଇଥିଲା। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଶରୀର କାମାଗ୍ନିରେ ପିଡ଼ିତ ହେବାରୁ ତାଙ୍କ ଦେହ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଶିବଙ୍କ ଦୂରତା, ଭାବନା ଓ ବିୟୋଗରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭାବରେ, ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଏକା ହୋଇ, ପାପ ନାଶକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖିବା, ଯେତେବେଳେ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମଦେବ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୁଏ, ସହିବା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ସେ ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଶତଶତ ସ୍ତୋତ୍ର, ଉପାୟ ଓ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀ ସଦା ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିନ୍ନ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଭାବେ ତାଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପାର୍ବତୀ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି ଶିବଙ୍କ ଚିନ୍ତନାନୁସାରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା। ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶିବଙ୍କୁ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଚରଣ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଉପାସନା ପ୍ରଣାଳୀର ଏକ ଅଂଶ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଗୌରୀ ମନୋବଳ ଦୃଢ଼ କରିଲେ। ସେ ନିଜର ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ବିସର୍ଜନ କରି, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ଧାରଣ କଲେ। ଚୁଲିକୁ ଜଟାରେ ଗଠନ କରି, ମୃଗମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସେ କାମ୍ପା ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ତିନିପ୍ରକାର ନିମ୍ନାନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ଗଛ ଲଗାଇ, ଦାନ ଦେଇ, ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ବର୍ଷାକାଳେ ଭୂମିରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା, ଯେଉଁଠାରେ ମହାପୁଣ୍ୟବାନ ଋଷିମୁନିମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। କେବେ କେବେ ସେ ନିଜେ ଅରଣ୍ୟରୁ କୋମଳ ଶାଖା ଆଣିଥିଲେ। ପରେ, କାମ୍ପା ନଦୀର ପବିତ୍ର କୂଳରେ ଚନ୍ଦନ ମିଶାଇ ଏବଂ ଲାଲ ଫୁଲରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିଭାବ ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ ଶିବ ନିଜେ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ତେବେ କାମ୍ପା ନଦୀରେ ବିପୁଳ ବନ୍ୟା ଆସିଗଲା। "ଉଠ, ଦେବୀ! ବଡ଼ ବନ୍ୟା ଆସୁଛି," ବୋଲି ଶିବ କହିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ଦେବୀ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ବାଧା ଆସିବାରୁ ତାଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଏହିପରି ଅନୁକୂଳ ଦଶାରେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ବନ୍ୟା ଅପୂର୍ବ ଓ ଶିବଙ୍କ ମାୟାର ନିମିତ୍ତରେ ଆସିଛି, ଏହି ବନ୍ୟାରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ସ୍ନି ଲିଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯିବ। ଏହି ଭାବେ, ଦେବୀ ଦୁଇ ହାତରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯାହାଁଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ବିଚଳିତ ହେବ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା ମୃତ୍ସ୍ନି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଅଗ୍ରଭାଗ ଚାପରେ ଲିଙ୍ଗରେ ଚିହ୍ନ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ଦେବୀ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।