ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ସେ ସ୍ଥାନଟି ମଧୁର ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ୱନି ଏବଂ ବେଦମାନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣର ସୁମଧୁର ରବିରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ କୃପା କରିବାକୁ ଚାହିଁ। ସେହି କରୁଣାମୟ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଅମ୍ବିକା, ଦୁହେଁ ଆନନ୍ଦରେ ସେଠି ଚାରିଦିଗରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ବନ୍ୟନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ବିଭିନ୍ନ ଵର ଦେଇ, ମୁଁ ଏବଂ ସେ ଅମ୍ବିକା ରତ୍ନମୟ ମହଳମାନଙ୍କ ଶାରି ଶାରି ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲୁ। ଖେଳନ୍ତି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଦଳିବନ ମଧ୍ୟରେ, ମୃଦୁ ସମୀରଣ ଶାନ୍ତ ଗତିରେ ବହୁଥିଲା, ଏହା ଆମ ଯାତ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତିକୁ ଦୂର କରିଦେଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ଦେବୀ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ, ଆନନ୍ଦ ଜାଣି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଖେଳ କରିବା ଏବଂ କୌତୁହଳରେ, ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଢାଙ୍କିଦେଲେ, ମନେ କଲେ—"ଏହା କ'ଣ?" ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଏକ ଅନ୍ଧକାର ଆସିଲା, ଯାହା ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିକୁ ବିନାଶ କରିଦେଲା। ଆଲୋକ ଚଳନ ହୀନ ହୋଇ, ଶୂନ୍ୟ ହେଲା ଏବଂ ବିନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। କୌଣସି ଜୀବ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ ନାହିଁ; କେବଳ ଅବ୍ୟକ୍ତ ରହିଗଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁମାନେ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଆପଣା ସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନ୍ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ଦ୍ରୁତତା ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଆଲୋକହୀନ ହୋଇଗଲା। ତେଣୁ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଶାସନ ଲାଭ କରିଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କ'ଣ ହେବ? ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ଏକମାତ୍ର ମୂଳ ଶକ୍ତି, ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ଶିବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦେବୀ ତୁମର ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀ, ତୁମ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ସାର ରୂପ ଅଟୁଟ ଏକତା। ତୁମର ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା, ବିଶ୍ୱ ମହାପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ବିନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ତୁମେ କେବଳ ଅର୍ଦ୍ଧ ଚକ୍ଷୁ ମିଳିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତ ତେଜଃଶକ୍ତିକୁ ଅପସାରଣ କରିପାର। ଏହିପରି, ହେ ଦୟାମୟ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ସଦାଶିବ, ଆମ ଉପରେ କୃପା କର।" ଏପରି ଭକ୍ତ ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ଦେବୀ ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଉପରୁ ତାଙ୍କ ଢାକଣାକୁ ହଟାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ନମ୍ର ଭାବରେ ଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"କେତେ ସମୟ ବିତିଗଲା?" ଏବେ, ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସିଲେ। ସେ କହିଲେ—"ନିର୍ବିଚାରରେ କାମ କରିଛ, ହେ ନିର୍ମଳା, ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ବିନାଶ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅପସାରଣ କରିଦେବି। ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କିଏ ଏପରି ଦୋଷାରୋପ ଯୋଗ୍ୟ କାମ କରିପାରିବ?" ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ଧର୍ମ ହାରାଇବା ଭୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଏବେ, ପ୍ରଭୁ ମନ ଶାନ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ କୃପାର ଧାମ, କହିଲେ—"ତୁମେ ତ ମୋର ଏକ ଅଂଶ, ତେଣୁ ତୁମ ପାଇଁ କ'ଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ? ବେଦ, ସ୍ମୃତି, କ୍ରିୟାପଦ୍ଧତି, ଶାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ପଣ୍ଡିତମାନେ—ସମସ୍ତେ ଏହି ପୂଜ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମନିବେ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ତେଣୁ, ତୁମର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେବ। ଯଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ଅମାନ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ନିକଟରୁ ତାଙ୍କ ନିର୍ଭର୍ଷିତମାନେ ଦୂରେଇଯିବା ଉଚିତ।