ଏକ ଦିନ, ଶିବ ନାମର ଅମୃତ ମାଧୁର୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି, ଶିବଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜା କରିବା ଯଥାଯଥ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ କରୁଣାର ସ୍ୱରୂପ, ବ୍ରହ୍ମା, ଅରୁଣାଦ୍ରିନାଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ପାର୍ବତୀ ଚରିତ୍ର କଥା ଶୁଣ । କିପରି ସେ ଅରୁଣାଦ୍ରିନାଥଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।” ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମଣିମଞ୍ଚ ଥିଲା, ଯାହା ମଣିର ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା । ଏହି ମଞ୍ଚ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଛାଡ଼ା ହୋଇଥିଲା, ମୁକ୍ତାର ଛତ୍ର ତଳେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଭା ବିକିରଣ କରୁଥିଲା । ଚାରିପାଖରେ ଝୁଲିଥିବା ଫୁଲମାଳା ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଏଠିକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କରିଦେଉଥିଲା । ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସିଂହବାହନ ଦେଖି, ଏଠିର ମହାଗଜ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲା । ସେ ମଣ୍ଚ ଆଗରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଶୁମାନେ, ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ବସିଥିଲେ । ଏଠି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ରାଜର୍ଷିମାନେ ଭିତରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଶିବଭକ୍ତମାନେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରଣ କରି ଏଠିକୁ ଶୋଭାମୟ କରିଥିଲେ । ଘଣ୍ଟିର ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଏଠିର ଆବହାକୁ ପବିତ୍ର କରିଦେଉଥିଲା । ଭଗବାନ ନିଜେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଥିଲେ । ସେଠି କରୁଣାମୟ ଭଗବାନ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଚାରିପାଖେ ଘୁରୁଥିଲେ । ଗଣମାନେ ଯାହା ମୁଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାହା ଦେଖି ପାର୍ବତୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ । ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଏଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ମଣିମୟ ରାଜମହଳ ଶୃଙ୍ଖଳା ମଧ୍ୟରୁ ବିଦାୟ ନେଲି । ଖେଳମୟ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ସୁନାର କଦଳୀବନ ମଧ୍ୟରେ ମୃଦୁ ସମୀର ଦେହର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିଦେଲା । ସେଠି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ନିର୍ମଳ ମନରେ ତିନି ଆଦର ସହ ଆଗକୁ ଆସିଲେ । ଖେଳରେ, ଉତ୍ସୁକତାବଶତଃ, ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ, ଭାବିଲେ— 'ଏହା କଣ?' ତାଙ୍କ ଏହି ଲୀଳାରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଏହି ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ଯେଉଁ ଅନ୍ଧକାର ଦେଲେ, ତାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିନାଶ କରିଦେଲା । ଆଲୋକ ଚଳନା ହରାଇ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, କେବଳ ଅବ୍ୟକ୍ତ ରହିଗଲା । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଚିନ୍ତା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ନାହିଁ । ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଆଲୋକହୀନ ହୋଇଗଲା । ତେବେ, ଏହି ତପଃସାଧିତ ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ— 'ଏହି ଶାସନ ଲାଭ କରିଥିବା ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବତାମାନଙ୍କର କି ହେବ?' ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ— 'ଶିବଙ୍କୁ, ସର୍ବଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।' 'ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ମୂଳ ଶକ୍ତି, ଶିବର ଅଭିନ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି । ଓ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦେବୀ ତୁମର ଅର୍ଧାଙ୍ଗ, ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ସାର ମିଶିତ ତୁମର ଆକାର । ତୁମର ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଲୟ ପାଏ । ତୁମେ ମାତ୍ର ଏକ ଚକ୍ଷୁର ଅର୍ଧ ମିଛୁରେ ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତି ଶକ୍ତିକୁ ନିବାରଣ କରିଦେଉଛ । ଏହିପରି, ହେ କରୁଣାମୟ, ହେ ଶାଶ୍ୱତ ସଦାଶିବ, ଦୟା କର ।' ଏମିତି ଭକ୍ତ ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବୀ ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଆବରଣ ହଟାଇଦେଲେ । ତାପରେ, ବନ୍ଦନା କରୁଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'କେତେ ସମୟ ବିତିଗଲା?' ତାହାପରେ, କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଭଗବାନ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୃଦୁ ହସିଲେ ।