ପଞ୍ଚ ମହାବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଦା ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ । ଏହି ଅଷ୍ଟ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ସେହି ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିପତିମାନେ, ନିଜ ଲୋକ ଛାଡି ଆସିଯାଉଥିଲେ । ଏହା ଭୂଲୋକର ପୁଣ୍ୟର ସଞ୍ଚୟ ଏବଂ ପରିପାକ୍ବ ଫଳ ରୂପେ ବିବେଚିତ ହୁଏ । କୈଳାସ ଶିଖର ଓ ମେରୁ ପର୍ବତରୁ ଆସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ । ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଉପଖ୍ୟାନ, ଅମ୍ବୁଜ ଜନ୍ମା ରୁ ଅମ୍ବୁଜ ଆସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ସନକ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ସେ ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ତେବେ ସନକ କହିଲେ, “ହେ ଅରୁଣାଦ୍ରିନାଥ, ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ ତଥା ମହିମା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ! ଏହି କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱତ କରେ । ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ବିହୀନ ଶିବ ଏହି ରକ୍ତ ପର୍ବତର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି । ‘ଶୋଣାଦ୍ରି’ ନାମ କେବଳ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ । ଏହି ନାମର ଅମୃତ ରସ ଲାଗେ ଓ ଶିବପୂଜାର ବିଧି ଜଣାଯାଏ ।” ତାପରେ କୃପାମୟ ବ୍ରହ୍ମା, ଅରୁଣାଦ୍ରିନାଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ କଥା ଶୁଣ । ସେ କିପରି ଅରୁଣାଦ୍ରିନାଥଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ ।” ତା’ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଲେ, “ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମଣିମଞ୍ଚ ଥିଲା, ମଣିମୟ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ । ଏହି ମଞ୍ଚ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ଛାତି ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ମୁକ୍ତାମୟ ଛତ୍ର ତଳେ ଥିଲା । ଚାରିପାଖରେ ଦୋଳାମାଳା ଫୁଲର ମାଳା ଝୁଲୁଥିଲା, ମଧୁମାକୁ ଗୁଞ୍ଜନରେ ମନୋହର ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଏଠାରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସିଂହବାହନ ଦେଖି ବଡ଼ ହାତୀ ଭୟଭୀତ ହୁଏ ଚାଲିଯାଉଥିଲା । ଏଠାରେ ଉଚ୍ଚ କୁଳୀନ ପଶୁମାନେ, ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ଏବଂ ଅନେକ ଦିଗ୍ପାଳ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ରାଜର୍ଷିମାନେ ଏଠାରେ ବସିଥିଲେ । ଶିବଭକ୍ତ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଧାରୀ ଦେବୀମାନେ ଏଠାରେ ସମାଗମ କରିଥିଲେ । ଘଣ୍ଟାର ମଧୁର ଶବ୍ଦ, ବେଦ ଚାନ୍ତର ସ୍ୱର ଏଠାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲା । ଭଗବାନ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ସୁଶୋଭିତ କରିଥିଲେ । ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ ଅମ୍ବିକା ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ହେଉଥିଲେ । ତିନି, ଗଣମାନେ ନୃତ୍ୟ କରି, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ । ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଵର ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପାର୍ବତୀ ମଣିମୟ ମହଳ ମାଧ୍ୟମରେ ବିଚରଣ କରିଥିଲେ । ସୁଉଚ୍ଚଳ ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ସୁନା ଗଛ ତଳେ, ସୁସ୍ଥିର ପବନରେ ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହୋଇଯାଏ । ଦେବୀ ଶୁଭ ଶୋଭାର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ସେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଆଦର ସହିତ ଆଗକୁ ଆସିଥିଲେ । ଖେଳସାଳି ଭାବେ, କୌତୁହଳରେ, ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଢାଙ୍କିଲେ, “ଏହା କ’ଣ?” ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ । ଏହା ଫଳରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଆସିଗଲା । ଦେବୀଙ୍କର ଏହି ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଭୟାବହ ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ୱତ କଲା । ଆଲୋକ ଆପଣ ଗତି ହରାଇ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନଶ୍ୱର ହେଲା । କୌଣସି ଜୀବ ବାକି ରହିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ଅବ୍ୟକ୍ତ ରହିଗଲା । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ବିଚାର କରିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଏହି ଘଟଣାର ଅନ୍ତ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ ନାହିଁ । ଏପରି ଭାବେ ସମଗ୍ର ତିନି ଲୋକ ଆଲୋକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା । ତେବେ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଶାସନ ଲାଭ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ କ’ଣ ହେବେ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ । ଏଭଳି ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଲେ ।