ଏହି ଉତ୍କଳମଣି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର କଥା। ଏକ ଦିନ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ହାରାଇଯାଇଥିବା ଶ୍ରୀର ସହ ବଦନ୍ଧା ଶରୀର ଦ୍ୱାରା, ପରିକ୍ରମା କରିବା ସମୟରେ ଏବଂ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ି ନଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଦେବ 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନିମୟ ଲିଙ୍ଗ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ। ଯେତେବେଳେ ଯୁଗର ଶେଷ ହୁଏ, ଚାରି ମହାସାଗର ଉତ୍ପାତ ହୁଏ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ତିନି ଲୋକକୁ ହାତୀ ପରି ବଡ଼ ବର୍ଷାରେ ପୂରଣ କରେ। ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ପ୍ରକୃତି ତାହାର ମୂଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରଳୟ ପରେ ମୁଁ ପୁନଃ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲି। ଏହି ସମୟରେ, ଗୁହା ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଗାହିରେ ବସିଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରତୀ ଋଷିମାନେ, ପଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ମନ୍ତ୍ରରେ ଗଠିତ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସଦା ଅଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ସହ ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳଙ୍କ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତିମାନେ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭୂମିର ଫଳିତ ପୁଣ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲା। କୈଳାସ ଏବଂ ମେରୁ ଶିଖରରୁ ଆସିଥିବା ଦେବମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଲୋଟସ୍-ଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା, ଲୋଟସ୍-ସିମ୍ହାସନରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ସନକ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହ ଶୁଣିଲେ। ତାପରେ, ସନକ କହିଲେ: "ଓ ଅରୁଣାଦ୍ରି ନାଥ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ। ଏହି ଗୌରବ ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଆଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ଶିବ ନିଜେ ଲାଲ ପାହାଡ଼ର ଆକାର ଧରିଛନ୍ତି। ଏକବାର 'ଶୋଣାଦ୍ରି' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଶିବ ଶବ୍ଦର ଅମୃତ ଉପଭୋଗ ହୁଏ ଏବଂ ଶିବ ଉପାସନାର କ୍ରମ ଜଣାଯାଏ।" ଏହି ସମୟରେ, ଦୟାମୟ ଶିବ, ଅରୁଣାଦ୍ରି ନାଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ପ୍ରିୟ, ପାର୍ବତୀଙ୍କର ପୁରାତନ କଥା ଶୁଣ। କିପରି ସେ ଅରୁଣାଦ୍ରି ନାଥଙ୍କର ଶରଣାଗତି ଦ୍ୱାରା ପରମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।" ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନମୟ ସିଂହାସନ ଥିଲା, ରତ୍ନମୟ ଗୃହଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ଏବଂ ମୁକୁତାର ଛତା ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଝୁଲିଥିବା ଫୁଲର ମାଳା ଏବଂ ମଧୁମାକୁଡିର ଗୁଞ୍ଜନ ରହିଥିଲା। ମହାହାତୀ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସିଂହବାହନର ଭୟରେ ଚଳିଥିଲା। ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏବଂ ଦିଗପାଳମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ରାଜର୍ଷିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ଶିବଭକ୍ତମାନେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଘଣ୍ଟିର ମିଠା ଶବ୍ଦ ଏବଂ ବେଦ ଚାନ୍ଟିଂ ଏଠାରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା। ଏହିପରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳୀ ଶିବ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରି ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ। ଦୟାମୟ ନାଥ ଅମ୍ବିକା ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେ ଗଣମାନଙ୍କ ଉନ୍ମତ୍ତ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଇଚ୍ଛିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ମୁଁ ଅମ୍ବିକା ସହ ରତ୍ନମୟ ଦେଉଳର ଶାରି ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଗଲି। ଖେଳିଥିବା ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଦଳୀ ଗଛର ତଳେ, ମୃଦୁ ପବନ ଶାନ୍ତ ଗତିରେ ବହିଥିଲା, ଆମର ଲାଗିଥିବା କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେଇଗଲା। ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଆନନ୍ଦର ଆକାର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଆଦର ସହ ଆଗକୁ ଆସିଥିଲେ।