ଅମରତ୍ୱ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣତା, ତତ୍ତ୍ୱର ନିପୁଣତା ଓ ଆନନ୍ଦ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଦେଇ, ଭାଗ୍ୟ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ କାଳକୁ ମୋହିତ କରିବାର ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଶିବ ଦେବ ଅରୁଣାଦ୍ରିର ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ଦୟା କରିଥିଲେ। ଶିବ ଦେବ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦାନଗୁଡିକ ଦେଇ, ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ସ୍ୱସ୍ଥ କରି, ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଏପରି ଦୟା ଓ ଦାନ ଦେଇ, ଶିବ ଦେବ ଶୋଣାଦ୍ରିର ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ଦୟା ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହି ମହାପ୍ରଭୁ ଅନୁଗ୍ରହୀ ଓ ଦୟାମୟ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମେଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଜଗତର ରକ୍ଷାରେ ନିପୁଣ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହାନ, ଯାହା କ୍ଷୁଦ୍ର ପୁଣ୍ୟର ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଉପାସନା, ପରିକ୍ରମା, ନମସ୍କାର, ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ଉପବାସ, ନିୟମ, ଯଜ୍ଞ, ଅର୍ପଣ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ଉଦ୍ୟାନ, ମଣ୍ଡପ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କୂଆ ନିର୍ମାଣ କରି, ଶାରୀରିକ ପରିକ୍ରମା ଦେଇ, ହାରାଇଥିବା ସମୃଦ୍ଧିକୁ ପୁଣି ପାଇ, ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ। ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, "ତଥାସ୍ତୁ", ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଶିବ ଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିର ଲିଙ୍ଗା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ। ଯେତେବେଳେ ଯୁଗର ଶେଷରେ ଚାରିଟି ମହାସାଗର ଉତ୍ତଳ ହୋଇଯିବ, ତିନି ଲୋକରେ ହାତୀ ପରି ବଡ଼ ବଡ଼ ଝରଣା ଭରିଯିବ, ଯେତେବେଳେ ଭୂତମାନଙ୍କର ଏକାଧିକାର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ପ୍ରକୃତି ତାହାର ମୂଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଯିବ, ଏବଂ ମୁଁ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଦିନ୍ଦିନ ସୃଷ୍ଟି କରିବି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ, କଳା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ସମୃଦ୍ଧି, ଯାହା ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଖାଲି ଗହ୍ୱରରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ, ପଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସଦା ଅଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଯେଉଁଠି ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଦେବତାର ମହାପ୍ରଭୁମାନେ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଆସିଥିବେ, ଏହି ଭୂମିର ଫଳିତ ପୁଣ୍ୟର ଏକତ୍ରିତ ଫଳ ଏହିଠି ଅଛି। କୈଳାସ ଓ ମେରୁ ଶିଖରରୁ ଆସିଥିବା ଦେବମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏପରି ଲୋଟସରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୋଣାଦ୍ରିର କଥା ଶୁଣି, ସନକା ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଭକ୍ତି ଭରି ଅନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସନକା କହିଲେ, "ଓ ଅରୁଣାଦ୍ରିର ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଏହି ମହିମା ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ଏହି ଗୌରବ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥାଏ। ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା ଶିବ ଦେବ ଲାଲ ପାହାଡ଼ର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। 'ଶୋଣାଦ୍ରି' ନାମକୁ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। 'ଶିବ' ଶବ୍ଦର ଅମୃତ ରସ ଅନୁଭବ କରି, ଶିବ ପୂଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ।" ଏପରି କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି ଅରୁଣାଦ୍ରିର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ, ପାର୍ବତୀଙ୍କର ପୁରାତନ କଥା ଶୁଣ। କିପରି ସେ ଅରୁଣାଦ୍ରିର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ।" ସେଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ ରାଜସିଂହାସନ ଥିଲା, ରତ୍ନ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୂଲ୍ୟର ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ମୁକୁତ ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଢାକା ଥିଲା। ତାହା ଫୁଲର ମାଲା ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଏବଂ ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ବଡ଼ ହାତୀ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଶିଂହ ଭାବରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚଳିଯାଉଥିଲେ। ମଣ୍ଡପରେ ଉତ୍ତମ ପଶୁମାନେ ଘୁଞ୍ଚି ଦିଗପାଳମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମ ଋଷି, ଦେବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ରାଜା ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଶିବ ଭକ୍ତିରେ ନିରତ ଭକ୍ତମାନେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଏଠି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।