ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେପରିକି ଅଗ୍ନିର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ରୂପ ସ୍ଥାନ, କାଳ ଓ କ୍ରିୟାର ଯୋଗରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେପରି ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭରିଥିବା ଦୁଇ ଭକ୍ତ, ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ହେ ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ, ହେ ଶଙ୍କର, ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଦର୍ଶନ କରାନ୍ତୁ।” ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ବନ୍ଦନା କରୁଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଶିଖାରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ ମାଥାରେ ଧରିଥିଲେ। ସେ ହାତରେ ଏକ ପରଶୁ ଓ ଏକ ଛୋଟ ମୃଗ ଧରିଥିଲେ, ଭୟହୀନତା ଓ ଶାନ୍ତିର ଦାନ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ତୁମେମାନେ ଯେପରି ମୋତେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଭଜିଛ, ତାହାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି। ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠି ଦର୍ଶନ ଦେଇଛି।” ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ମଧୁର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହସି ହାତ ଯୋଡି କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ବାଳକ ଭଳି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଦାୟାଳୁ ଓ ବରଦାତା। ଆପଣଙ୍କର ତେଜରେ ଆକାଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।” ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୃଶ୍ୟରେ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତାପିତ ହେଉଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ତେଜକୁ ଏକତ୍ର କରି ‘ଅରୁଣ ପର୍ବତ’ ନାମରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ କଲେ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ‘ଅରୁଣ ପର୍ବତ’ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ଏଠି ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବବୃକ୍ଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ସମସ୍ତ ଦେବୀୟ ଔଷଧୀ, ସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଏହି ଅଭିନ୍ନ ଗତିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଦେବ ଢୋଳ, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଓ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ସହ ଦେବତାମାନେ ଅନନ୍ଦ ମନାଉଛନ୍ତି। ଏଠି ଅମରତ୍ୱ, ସିଦ୍ଧି, ରସର ଅଧିକାର, ଆନନ୍ଦ, ଏବଂ ଶ୍ରୀ, ଏହାର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ସମୟର ମାୟା, ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଦେଇ ଓ ରୋଗ ନାଶ କରି ପ୍ରଭୁ ଶିବ ବର ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ଅରୁଣ ପର୍ବତର ନାଥ ଶିବ ଦୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହାରୂପ କମ୍ ପୁଣ୍ୟବାନମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ପରିକ୍ରମା, ପ୍ରଣାମ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, ପୂଜା, ଉପବାସ, ବ୍ରତ, ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା, ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ, ମଣ୍ଡପ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ କୂଆଁ ତିଆରି କରି, ଦେହରେ ପରିକ୍ରମା କରି, ହାରାଇଥିବା ଶ୍ରୀକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଲାଗି ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି କହି, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧରୀ ପ୍ରଭୁ ଶିବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିମୟ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଚାରି ମହାସାଗର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଯାଏ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକ ଗଜ ପରି ବୃହତ୍ ଧାରାରେ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ପ୍ରଳୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ପ୍ରକୃତି ନିଜ ମୂଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଯାଏ, ଏବଂ ଶୃଷ୍ଟି ପ୍ରଳୟ ପରେ ମୁଁ ଏହାମାନେକୁ ପୁନଃ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ, କଳା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଧନ, ଯାହା ଖୋର ଓ ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରତୀ ଋଷିମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେସବୁ ଆଉ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥାର ଅଂଶ ହୁଏ।