ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଏହିପରି କୁହାଯାଏ ଯେ, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ କୃପାର ପାତ୍ର ହୋଇ, ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରି, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଶିର ନମାଇଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ନୂତନ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁ! ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ଗଙ୍ଗାଧର ମହାଦେବ!” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମର ଅପାର ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ କୃପା ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ରକ୍ଷା କର, ଓ ଅପାର ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛ। ଶତ ଶତ ରୂପ ନେଇ କିମ୍ବା ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଏକ ଦିଗକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଜାଣିପାର, କିମ୍ବା ତୁମର କୃପାରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣିପାରିବେ। ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହାନ୍ତି କି? ଯେପରିକି ସ୍ଥାନ, କାଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଯୋଗରେ ଅଗ୍ନିର ବିଭାଗ ହୁଏ, ସେପରି ହେଉଛି। ହେ କୃପାମୟ ଶଙ୍କର, ଆମକୁ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେତେବେଳେ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦୀପସ୍ତମ୍ଭରୁ ଭଗବାନ ନିଜେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ପରଶୁ ଓ ଏକ କୁମାର ହରିଣ ଥିଲା, ସେ ଭୟହରଣ କରି, ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ମୋତେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଭଜିଛ, ତାପରି ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଛ, ତାହା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।” ଭଗବାନଙ୍କର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଏହି ନିତ୍ୟ ରୂପ ମୋତେ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଭକ୍ତି ଦେଇ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି।” ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଆକାଶ ଭରିଯାଉଥିଲା। ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଏହି ଦୀପ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ। ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତପିଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ତେଜକୁ ‘ଅରୁଣ ପର୍ବତ’ ନାମରେ ଏକତ୍ରିତ କରାଗଲା। ଏହି ଦୀପ୍ତିମୟ ରୂପଟି ‘ଅରୁଣ ପର୍ବତ’ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ସେବା କରିଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧି ଓ ସିଂହ ଆଦି ବେଷ୍ଟ୍ୟାପ୍ରାଣୀ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇଟି ପଥରେ ଅଖଣ୍ଡ ଗତିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ, ଶଂଖ ଓ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟିର ଧ୍ୱନିରେ ମହାନ୍ ମଙ୍ଗଳ ହେଲା। ଅମରତ୍ୱ, ସିଦ୍ଧି, ରସର ଅଧିକାର ଓ ଆନନ୍ଦ, ଆଧିପତ୍ୟ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଶ୍ରୀ, ଓ କାଳକୁ ମାୟା କରିବା ଶକ୍ତି, ଏସବୁ ଦାନ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରି, ଏଭଳି ଭାବେ ଭଗବାନ ଶିବ, ଅରୁଣ ପର୍ବତର ନାଥ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ, ଶୋଣ ପର୍ବତର ନାଥ, ଆମ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମ ଶରଣେ ଯାଏ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ କୁଶଳ। ତୁମ ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରୂପ ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ଥିବାମାନେ ପୂଜିପାରିବେ ନାହିଁ। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା, ପ୍ରଣାମ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ଉପବାସ, ବ୍ରତ, ଯଜ୍ଞ, ହୋମ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ନିୟମାନୁସାରେ ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ଉଦ୍ୟାନ, ମଣ୍ଡପ ଓ କୁଆଁ ନିର୍ମାଣ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ।