ମୁଁ ଯେଉଁ ଶିବଙ୍କୁ ସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲି, ସେ ଏବେ ପଶୁର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଅନୁଭବ କରିଲି। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୋର ଅନ୍ତଃକରଣ ଜାଗୃତ ହେଲା ଏବଂ ମୁଁ ସଠିକ୍ ବୁଝିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲି। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନକୁ ଲାଭ କରେ, ସେଉଁଥିରେ ଅହଂକାର ନଥାଏ। ଏଠିରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଖରେ ସମର୍ପିତ କରି ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କଲି। ଭୂତପତିଙ୍କର ନିଷ୍କଳଙ୍କ କୃପାରେ, ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଲି। ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଘୂରୁଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା, ପଖ ପ୍ରାୟ ଅଳସ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୁଁ ଅତିଶୟ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲି। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏକ ବିଶାଳ ଜ୍ଵାଳାମୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଉପସ୍ଥିତ—ଏହି ହେଉଛି ଲିଙ୍ଗ ଆକୃତିର ଶୈବ ତଜ୍ଜ୍ଵଳ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ମୁଁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କଲି। ମୋ ଦେହ ପ୍ରାୟ ଧ୍ୱସ୍ତ ହେଉଥିଲା, ତଥାପି ମୋର ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ଯାଇନଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଏହି ତଜ୍ଜ୍ଵଳ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିର ସୀମା ପାରି ଯାଏ, ତେବେ ଏହି ମୋହ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ମୋହକୁ ନିଜ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଶିବ ନିଜେ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଯେଉଁଠି ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ତଜ୍ଜ୍ଵଳ୍ୟ ଅଣୁଠାରୁ ଅଣୁତମ ଅଟଳ ସୀମାକୁ ଦେଖିବାକୁ କେହି ଚାହେ, ସେଉଁଥିରେ ଯଦି ଶିବ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେଇଛନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହା ଶୁଣି, ମୋର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଏବଂ ମୁଁ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲି—ଶିବଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କେବଳ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମିଳେ। ତଥାପି, ମନ ପୁନଃ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଗଢ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ନିଜ ମନକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ। ଏହି ଶିବ, ଯିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି, ସେ ମୋର ଅସ୍ତିତ୍ୱର କାରଣ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ନିବାରଣ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଉଥିବେ। ମୁଁ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଶରଣ ନେଉଛି। ଏହି ଦେହ ପାଇଁ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଶରଣ ନେଇଛି। ଆମେ ଯେଉଁ ଅହଂକାରକୁ ଧାରଣ କରିଛୁ, ସେଉଁ ଶମ୍ଭୁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ଶଙ୍କର ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଅହଂକାର ରୂପେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାମାନେ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଅଗ୍ନିସ୍ତମ୍ଭରୁ ନିର୍ମିତ ସଦାଶିବ। ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନସା ଉପାସନା କରି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲି। ମହାଶିବଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର କାରଣ। ତୁମର ଏହି ତଜ୍ଜ୍ଵଳ୍ୟ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପି ନିରନ୍ତର ଚମକୁଛି। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ପୃଥିବୀ ଲିଙ୍ଗ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ। ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ଅନ୍ତରେ ଯେଉଁ ନିରାକାର ଏବଂ ଅନନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି, ତାହାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ନଥିଲେ, ଶଙ୍କରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସତ୍ୟ। ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଦେହ ମଧ୍ୟ କୃପାର ପାତ୍ର ହୋଇ ବଡ଼ତ୍ୱକୁ ଅବଶ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆପଣ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଏପରି ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ପୁନଃପୁନଃ ଶିର ନମାଇଲି। ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ, ନୂତନ ମେଘର ଦ୍ଵନି ସଦୃଶ ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: “ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ବିଜୟ! ଗଙ୍ଗାଧର, ତୁମକୁ ବିଜୟ! ଶମ୍ଭୁ, ତୁମର ଅସୀମ ଏବଂ ନିଷ୍କଳଙ୍କ କୃପା ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ରକ୍ଷା କର, ସମୃଦ୍ଧି ଦାନ କର। ଶତ ଶତ ଆକୃତି କିମ୍ବା ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଏକ ଗୁଣକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଜାଣିପାରିବେ, କିମ୍ବା ତୁମ କୃପାରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣିପାରିବ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନୁହନ୍ତି କି?” ଏଭଳି ଶିବଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟତା, ତାଙ୍କର କୃପା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶରଣାଗତି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇ ଦେଖାଯାଏ।