ମୁ ଏବଂ ଅଗ୍ନି, ଦୁଇଜଣ, ସେଇ ଅଗ୍ନି-ସ୍ତମ୍ଭର ଶୀର୍ଷ ଓ ମୂଳକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲୁ। ଆମେ ଉଭୟ, ଏହାର ମାପ ନେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲୁ। ଅଗ୍ନି ତାହାର ମୂଳ ଖୋଜିବାକୁ ପୃଥିବୀର ଗଭୀର ଭିତରକୁ ଦୁଃସାହସ କରିଲେ। ମୁଁ ତାହାର ଶୀର୍ଷ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲି। ତଳେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ସେଇ ଅଗ୍ନି-ସ୍ତମ୍ଭକୁ ଦେଖିଲେ। ତାହାକୁ ଅନାଦି ଓ ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଦେଖି, ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ଓ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ। ଅଗ୍ନି ଏବଂ ମୁଁ, ଦୁଇଜଣ, ଅତିକ୍ଷିଣ ଓ ତ୍ରିଷ୍ଣାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଆଉ ଆଗକୁ ବଢିପାରିଲି ନାହିଁ। ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନାଥ ମଧ୍ୟ, ବିଶ୍ରାମ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, ଆଉ ଆଗକୁ ଚାଲିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମୁଁ, ଏହି ଅତିଶୟ ଦୁଃଖ ଓ ଅଭିମାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୂଢ଼ତାର ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରି, ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲି। କାରଣ, ସେ ଶିବ, ସମସ୍ତ ବେଦ, ଦେବତା ଓ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଶିବଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଥିଲି, ସେ ଏବେ ପଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ, ମୋ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଜାଗୃତ ହେବାରୁ, ମୁଁ ସଠିକ୍ ବୁଝିପାରିଛି। ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଅହମ୍ ରହିତ ଭାବରେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଥାଏ। ଏହି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇ, ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି। ଭଗବାନ୍ ସତ୍ୟ କୃପାରେ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃ ଉତ୍ତଳିତ ହେଲି। ଅଗ୍ନି, ଶରୀର ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଘୁରିଯାଇ, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ଓ ପାଖ ଶିଥିଳ ହୋଇ, ଦେଖିଲେ ଏହି ଅଗ୍ନି-ସ୍ତମ୍ଭ, ଯାହା ଲିଙ୍ଗର ଦୃଢ଼ ରୂପରେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥାନ୍ତି। ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଅଗ୍ନି ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶରୀର ଅତିଶୟ ଶ୍ରମିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଅହମ୍ ଅପସାରିଲା ନାହିଁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅପହୃତ୍ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭ୍ରମ ଅନ୍ୟଥା ହେବା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା। ଏହାକୁ ଶିବଙ୍କ ନିର୍ମଳ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରାଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁ କୌଣସି ଜଣେ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଚାହେ, ଯାହା ସବୁଠୁ ଅଣୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ— ଯଦି ଶିବ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାହାର ଅହମ୍ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋର ଅହମ୍ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଚିନ୍ତନ କଲି। ଶିବଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କେବଳ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଉପଜେ। ମନ ପୁନି ନିଜ ଅହମ୍ ଉପଜାଇବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧମାନେ ନିଜ ମନ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନମସ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ। ମୁଁ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଉଭୟ, ନିଜ ଆତ୍ମାର କାରଣ ଭାବେ ଚିହ୍ନିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ନିବାରଣ କରିଥିବା ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରିଥାନ୍ତି। ମୁଁ ଏହି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶରଣ ନେଇଛି। ଶରୀର ମିଳିଲାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଶରଣ ନେଲି। ଆମେ ଶମ୍ଭୁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅହମ୍ ରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ। ଏହି ଶଙ୍କର, ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଅହମ୍ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ବସିଛି। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନି-ସ୍ତମ୍ଭର ଶିବ, ସଦାଶିବ। ମୁଁ ମନସିକ ପୂଜା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲି। ମହାଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ। ତୁମର ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବିକିରିତ ହୋଇ ସଦା ଚମକିଥାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂମି ଲିଙ୍ଗ ଆତ୍ମାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଏ। ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଯେଉଁ ନିରାକାର ଓ ଅସୀମ ଶିବଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଅଥବା, ଶଙ୍କରଙ୍କର ଶକ୍ତି ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଏକାଉଥିକ ଭାବରେ ବସିଛି।