ବେଦଗୁଡ଼ିକରେ ମୋର ମହିମା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜେ ନିଜେ ନିଜକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି ଭାବେ। ଯଦି ମୁଁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ନିଜର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଦେଉଁ—ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ସ୍ୱୟଂ ସଦାଶିବ ନିଜ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଚାରିପଟେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ହେଇ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା ସେ ସଦାଶିବ, ଦୁଇ ଜଣ ଅର୍ଥାତ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଆମେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦେହହୀନ ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା—"ଶିବ ଏକମାତ୍ର ଏହି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ତଫାତ୍ ଜାଣିପାରିବେ। ଯଦି ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଚେଷ୍ଟା କର।" ତେଣୁ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ହୋଇ, ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ୟୋତିର ଦୁଇ ପ୍ରାନ୍ତ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସankଳ୍ପ କଲୁ। ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ସେହି ମହାଜ୍ୟୋତିର ସୀମା ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲୁ। ବିଷ୍ଣୁ ତଳକୁ ଯାଇ, ତାହାର ମୂଳ ଖୋଜିବାକୁ ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭକୁ ଭେଦିଲେ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତାହାର ଶିର୍ଷ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲି। ତଳେ ଅଗ୍ନି ଦେବ ଦେଖିଲେ ସେହି ଜ୍ୟୋତିସ୍ତମ୍ଭ। ସେ ଦେଖିଲେ ଏହା ଆଦି ନାହିଁ, ଅନ୍ତ ନାହିଁ, ଅବିନାଶୀ। ଏହା ଦେଖି ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ମିତି ଓ ବ୍ୟାକୁଳତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀନାଥ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ, ଶ୍ରମରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ତୃଷ୍ଣାରେ ଦୁଃଖିତ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବିଶ୍ରାମ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରମକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଆଉ ଚେଷ୍ଟା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋର ତେଜ ହରାଇ, ଶ୍ରମରେ ଅପରାଜୟ ହୋଇ, ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲି, ଏହି ମହା ଅହଂକାର ଦୁଃଖ ଉପରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲି। କାରଣ, ସେ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ବେଦ, ଦେବତା, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ଯେଉଁ ଶିବଙ୍କୁ ମୁଁ ଖୋଜୁଥିଲି, ସେ ଏବେ ପଶୁର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ମୋର ଅନ୍ତଃକରଣ ଜାଗୃତ ହୋଇଛି, ମୁଁ ସତ୍ୟ ବୁଝିପାରିଛି। ଯିଏ ନିଜ ମନରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ, ସେ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ। ତେଣୁ ମୁଁ ନିଜକୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଚରଣେ ଅର୍ପିତ କରି ଶରଣ ନେଉଛି। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସତ୍ୟ କୃପାରେ ପୁନିଥରେ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଉଦ୍ଧାର ହେଲି। ମୋର ମଣିଷ ହେଉଥିବା ଶିର ଘୂରୁଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ପାଖ ଶିଥିଲା, ଶ୍ରମରେ ଅକ୍ଷମ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲି। ଅଗ୍ନି ଦେବ ଦେଖିଲେ ଏହି ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଶିବତେଜକୁ ପୂଜନ୍ତି। ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା ଦେଖିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କଲି। ଦେହ ଅପରାଜୟ ହୋଇ ଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିପାରିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ତେଜ ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଏ, ଏହି ମୂଢ଼ତା ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ। ଏହି ମୂଢ଼ତାକୁ ଶିବ ନିଜେ ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଦୂର କରିଦେଲେ। ଯିଏ ତୁମ ତେଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଚାହେ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଅଣୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ— ଯଦି ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ମୁଁ ମନମନେ ଚିନ୍ତା କଲି। ଶିବଙ୍କ ଜ୍ଞାନ କେବଳ ତାଙ୍କ କୃପାରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ପୁନି, ମନ ନିଜ ଅସ୍ମିତା ଆହୁରି ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର। ଏହି ଶିବ, ଯିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ମୋର ଅସ୍ତିତ୍ୱର କାରଣ ବୋଲି ମୁଁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ସଦା ଶତ୍ରୁନାଶୀ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯେଉଁ ଶମ୍ଭୁ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।