ଏହି ଦିନରେ, ପ୍ରକୃତିର ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଙ୍ଗମରେ ଥିଲା। ଏହାର ମୂଳ କାରଣ ଥିଲା ନାରାୟଣଙ୍କର ମୁହଁରୁ ବହିପଡ଼ୁଥିବା ଶୁଭ ଶବ୍ଦର ନେକ୍ତର, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମଧୁରତା ଦେଉଛି। ଏହି ମହାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନବ ନରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମହାନ ଯୋଗୀମାନେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି କାଳର ଗ୍ୟାନୀ। ତାଙ୍କର ଅନୁସରଣ କରି, ଅର୍ବୁଦା ବନ, ଡଣ୍ଡକ ବନ, ଜମ୍ବୁ ବନ, ଗୋଦାବରୀର କାନ୍ଥରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ ବସୁଥିବା ମହାନ ମୁନିମାନେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଅଶ୍ରମରେ ବସୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ, ସେମାନେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଯଜ୍ଞର ସମୟରେ ଏକସাথে ହେଲେ। ସେମାନେ ମନ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ବେଦ ଓ ତାଙ୍କର ଶାଖାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାରଦ୍ବାଜଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ବସାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଲୋଚନାରେ ଲଗିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଶୁଧ୍ଧ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ଚର୍ଚ୍ଚାର ଶେଷରେ, ହର୍ଷଣ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଭ୍ୟାସଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଓ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ସୂତ, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ଥିଲେ, ସେ ଆଲୋଚନାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ସୂତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ଓ ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ। ସେ ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକୁ କରିଥିଲେ, "ଆୟୋଧ୍ୟା, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସହର, କେମିତି ଅଟୁଟ ଓ ପବିତ୍ର?" "ସେହି ସହରର ରୂପ କେମିତି, ଏବଂ ସେଠାର ଶାସକ କିଏ?" ସୂତ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଆୟୋଧ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର, ଅଧର୍ମୀମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ସେହି ସହର ସରୟୁ ନଦୀର କୂଳରେ ବସିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର। ଏହି ସହରରେ ହାତୀ, ଘୋଡା, ଚାରୀ, ଓ ଦଳ ରହିଛି, ଏହା ସମୃଦ୍ଧିରେ ଶିରୋମଣି। ଆୟୋଧ୍ୟାର ଚାରିପଟେ ଭଲ ଭାବରେ ବିଭାଜିତ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ କୁଆଁ ଓ ଫୁଲ ଦେଖାଯାଉଛି। ସେଠାରେ ବିଣା, ମୃଦଙ୍ଗ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତର ସ୍ୱର ଗୁଜରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି। ମାଙ୍ଗୋ, ଅଶୋକ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛମାନେ ଏହି ସହରକୁ ସଜାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ରାଜକୁମାରମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ତାଜରେ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଦିନରେ, ସମସ୍ତ ମୁନି ଓ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହି ଗୁଣିଆ ସହର ଓ ତାହାର ଗୁରୁତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ତାଲମାଲ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ଏହି ଶୁଭ ସମୟରେ ଆୟୋଧ୍ୟାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ।