स च लब्धः प्रसादेन मदीयेन वरानने
हे सुंदर मुख असलेल्या देवी, तो मुलगा माझ्या कृपेने मिळाला.
अथ षष्ठे गते वर्षे मौंजीबंधमचिंतयत् नमस्कृत्य ऋषीन्सर्वान्पूजयामास भक्तितः
मग सहावे वर्ष पूर्ण झाल्यावर त्याने मुंज करण्याचा विचार केला; सर्व ऋषींना वंदन करून त्याने भक्तीने त्यांची पूजा केली.
फलैर्वित्तानुसारेण मौंजी तस्याप्यबंधत
आपल्या सामर्थ्यानुसार त्याने फळांनी त्याच्या मुलाचे मुंज घातले.
दीयतामाशिषो ह्यस्मै पुत्राय मुनिसत्तमाः
मुनिश्रेष्ठांनो, या मुलाला आशीर्वाद द्या.
तूष्णींभूयः स्थिताः सर्वे तच्छ्रुत्वा नोत्तरं ददुः ध्यानेन चिंतयामास नूनमल्पायुषं सुतम् ।। 5.2.34.
हे ऐकून सर्वजण गप्प बसले आणि काहीही उत्तर दिले नाही; ध्यान करून त्याने विचार केला, 'माझ्या मुलाचे आयुष्य कमी असावे.'
इति ज्ञात्वा तु संमोहमगमत्सहसा मुनिः
हे कळताच तो ऋषी अचानक गोंधळून गेला.
रुद्रेण च वरो दत्तः प्रसन्नेन पुरा मम
पूर्वी एकदा रुद्रांनी प्रसन्न होऊन मला वर दिला होता.
मत्तुल्यवीर्यः पुत्रस्ते कंथामध्याद्भ विष्यति
तुझा पुत्र माझ्यासारख्या सामर्थ्यवान असेल आणि कंठाच्या मध्यातून प्रकट होईल.
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा तूष्णींभूतो मुनिस्तदा
पिता दुःखी आहे हे पाहून त्या वेळी तो ऋषी गप्प बसला.
त्यजत भयमिदानीं यन्ममार्थे विषण्णा विनिहतनिजयत्नं प्रेतराजं करोमि
आता भीती सोड; तुझ्यासाठी, जरी तू दुःखी आहेस आणि तुझे प्रयत्न फसले आहेत, तरी मी मृत्युराज यमाला जिंकून दाखवीन.
अतिविषमतपोभिः शंकरं तोषयित्वा स्वपितुरपि च भक्त्या हन्मि मृत्योर्जयाशाम्
कठोर तप करून मी शंकरांना प्रसन्न करीन आणि वडिलांवरील भक्तीने मृत्यूच्या विजयाची आशा नष्ट करीन.
प्रयामि रुद्रं शरणं महेश्वरं देवं वरं चाप्युमयाऽविहीनम्
मी रुद्र, उमेसोबत कधीही न विभक्त होणाऱ्या महादेव यांच्या शरण जातो, वर मिळवण्यासाठी.
तपोभिरुग्रैः शितिकंठपादौ प्रसाद्य मृत्युं न चिराद्विनेष्ये
तीव्र तप करून मी निळ्या गळ्याच्या देवाच्या पायांना प्रसन्न करीन आणि लवकरच मृत्यू दूर करीन.
पप्रच्छुरेनं मुनयः शिशुं तं जानासि रुद्रं परमं कथं त्वम्
तेव्हा त्या ऋषींनी त्याला विचारले, 'बाळा, तुला रुद्र, सर्वोच्च देव, कसा माहित आहे?'
तथापि विद्मो न वयं महेशं ज्ञातस्त्वयासौ कथमर्भकेण 5.2.34.
तरीही आम्हाला महेश माहित नाही; पण तू एवढा लहान असूनही त्यांना कसा ओळखतोस?
ज्ञातस्त्वया कुत्र कथं महेशो महेश्वरो वै भुवनैकनाथः
तुला महेश, सर्व जगाचा एकमेव स्वामी, कुठे आणि कसा माहित झाला?
इति तेषां वचः श्रुत्वा मुनीनां भावितात्मनाम्
त्या भगवंताच्या चिंतनात मग्न असलेल्या ऋषींचे हे शब्द ऐकून,
ममात्र क्रीडतः सिद्धः सिद्धिदः समुपागतः
मी इथे खेळत असताना सिद्धी देणारा, सर्व सिद्धींचा दाता माझ्यासमोर प्रकट झाला.
गच्छ पुत्र ममादेशान्महाकालवनोत्तमे
माझ्या आज्ञेने, पुत्रा, तू महाकाळवनात जा.
तमाराधय शीघ्रं त्वं चिरजीवी भविष्यसि
त्यांची लवकर पूजा कर; तू दीर्घायुषी होशील.
नान्यो देवोस्ति लोकेषु सत्यं सत्यं मुनीश्वराः
या सर्व जगात दुसरा कोणताही देव नाही—हे खरे आहे, खरे आहे, हे श्रेष्ठ ऋषींनो.
लिंगमाराधयिष्यामि विषादस्त्यज्यतामिह
मी लिंगाची पूजा करीन; इथेच तुझा दुःख सोड.
पिता च विस्मितो देवि सर्व एव समागताः
त्या वेळी, हे देवी, वडील आणि सर्व उपस्थित आश्चर्यचकित झाले.
लिंगमध्यात्ततो वाणी निःसृता पर्वतात्मजे
मग लिंगाच्या मध्यातून एक वाणी बाहेर आली, हे पर्वतपुत्री.
पापकंथाविनिर्मुक्तास्ते संतु चिरजीविनः ।। 5.2.34.
पापाच्या ओझ्यातून मुक्त झालेले ते लोक दीर्घायुषी होवोत.
बालस्य भाषितं श्रुत्वा लिंगे नोक्तं यशस्विनि ते भविष्यंति सततं जरामरणवर्जिताः
हे यशस्विनी, ज्यांनी त्या बालकाचे शब्द ऐकून लिंगासमोर काहीही बोलले नाही, ते नेहमीच म्हातारपण व मृत्यू यांपासून मुक्त राहतील.
लप्स्यंते परमान्कामान्भविष्यंति गणोत्तम
त्यांना सर्वांत श्रेष्ठ इच्छा मिळतील आणि ते गणांमध्ये सर्वोच्च होतील.
एवं लब्धवरः कंथः प्रांजलिः समुपस्थितः
अशा प्रकारे वर मिळाल्यावर, कंठाने हात जोडून उपस्थिती दर्शवली.
वरो वै दुर्लभो लोके देवदानवगुह्यकैः
असा वर या जगात देव, दानव किंवा यक्ष यांनाही क्वचितच मिळतो.
बालेनोक्तो महादेव यदि देयो वरः पुनः
त्या बालकाने महादेवाला विचारले, 'जर अजून एखादा वर द्यायचा असेल—'