खद्योतवदभिज्ञातं तन्मया विद्धमंतिकम्
ते जणू काजव्याप्रमाणे चमकत होते; मीच जवळ जाऊन टोचले.
तत्रापश्यत्तपोवृद्धं वयोवृद्धं च भार्गवम्
तेथे तिने तपाने आणि वयाने वृद्ध असलेला भर्गव पाहिला.
अज्ञानाद्बालया यत्तेऽपकृतं तु महीसुर
राजा, त्या लहान मुलीने जे काही केले ते अज्ञानामुळे झाले.
भार्यार्थे त्वं गृहाणेमां प्रसीद द्विजसत्तम
पत्नीच्या हेतूने, कृपा करून तिला स्वीकारा; द्विजश्रेष्ठा, कृपा करा.
यद्येवं प्रतिगृह्यैतां क्षमिष्यामि महीपते
राजा, जर असंच असेल तर मी तिला स्वीकारतो आणि तिला क्षमा करतो.
प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह 5.2.30.
त्यांनी ती कन्या स्वीकारली आणि त्या पुण्यात्म्याचा राग शांत झाला.
सुकन्यापि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिंदिता
सुकन्या पती मिळाल्यावर, तपस्विनी आणि निष्कलंक राहिली.
कस्यचित्त्वथ कालस्य नासत्यावश्विनौ प्रिये
काही काळानंतर, प्रिये, दोन अश्विनी कुमार आले.
तां दृष्ट्वा दर्शनीयांगीं देवराजसुतामिव
त्यांनी तिच्याकडे पाहिलं, तिचं रूप सुंदर होतं, जणू देवराजाची कन्या.
सा प्रोवाच महाभागा पतिव्रतपरायणा
ती अत्यंत भाग्यवान आणि पतीपरायण होती; तिने बोलायला सुरुवात केली.
ततोश्विनौ प्रहस्यैनामब्रूतां पुनरेव तु
मग अश्विनी कुमार हसले आणि पुन्हा तिला म्हणाले.
त्वमपास्येह कल्याणि कामभोगबहिष्कृता
सुंदरी, इथे तुला कोणी विचारत नाही, आणि तू इच्छेच्या सुखांपासून वंचित आहेस.
पत्यर्थं देवगर्भाभे मा वृथा यौवनं कृथाः
पतीसाठी, तू आपलं तारुण्य वाया घालवू नकोस, जशी एखादी दिव्य स्त्री असते.
रताहं च्यवने देवे मैवं मा पर्यशंकतम्
मी च्यवन ऋषींमध्ये मनापासून रमले आहे; माझ्यावर असं शंका करू नका.
सा तयोर्वचनं श्रुत्वा कथयामास भार्गवे 5.2.30.
त्यांचं बोलणं ऐकून तिने भृगुवंशीयाला सगळं सांगितलं.
ऊचतू राजपुत्रीं तां पतिस्तव विशत्वपः
त्यांनी राजकन्येला सांगितलं, 'तुझा पती सरोवरात जावो.'
अश्विनावपि तत्काले सरः प्राविशतां प्रिये
त्या वेळी, प्रिये, अश्विनी कुमारही सरोवरात गेले.
दिव्यरूपधराः सर्वे युवानो दिव्यकुंडलाः
सर्वजण दिव्य रूपात, तरुण आणि सुंदर कुंडल घालून दिसले.
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे वृणीष्वान्यतमं शुभम्
ते सगळे एकत्र म्हणाले, 'शुभे, आमच्यातून कोणताही निवड.'
सा समीक्ष्य तु तान्सर्वांस्तुल्यरूपधरा न्स्थितान्
तीने सर्वांना एकसारख्या रूपात उभं असलेलं पाहिलं.
लब्ध्वा तु च्यवनो भार्यां वयो रूपं तु वांछितम्
च्यवन ऋषींना पत्नी मिळाली आणि त्यांना हवे तसं तारुण्य व रूप मिळालं.
यदहं रूपसंपन्नो वयसा च समन्वितः
आता मी रूप आणि तारुण्याने संपन्न झालो आहे,
तस्माद्युवां करि ष्यामि प्रीत्याहं सोमपायिनौ
म्हणून मी दोघांनाही प्रेमाने सोमपान करणारे करीन.
तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसौ दिवं देवौ प्रजग्मतुः
हे ऐकून, त्या दोन्ही देवांचे मन आनंदित झाले आणि ते स्वर्गात गेले.
भिषजौ देवतानां हि कर्मणा तेन गर्हितौ 5.2.30.
त्या कृत्यामुळे देवांचे वैद्य निंदा सहन करावी लागली.
वज्रं ते प्रहरिष्यामि घोररूपं सुदारुणम् बलिनं वासवं ज्ञात्वा चिंतयामास सत्वरम्
मी तुला भयंकर आणि कठोर वज्राने मारीन, असे ठरवून, वासवाची शक्ती ओळखून त्याने त्वरित विचार केला.
देवमाराधयिष्यामि महादेवं महेश्वरम् यः समर्थो जगद्गोप्ता सृष्टिसंहारकारकः
मी महादेवाचे, या जगाचे रक्षण करणाऱ्या, सृष्टी आणि संहार करणाऱ्या प्रभूचे भक्तीने पूजन करीन.
इत्युक्त्वा च्यवनो देवि महाकालवनं गतः श्रद्धयाराधितं तेन च्यवनेन महात्मना
अशी वाणी बोलून, हे देवी, च्यवन महाकाळवनात गेला आणि त्या महान आत्म्याने श्रद्धेने तेथे पूजन केले.
तस्य प्रसन्नो रुद्रस्तु स वज्रादभयं ददौ
त्याच्यावर प्रसन्न होऊन रुद्राने त्याला वज्रापासून भीती नाही असे वर दिले.
समाराधनतुष्टस्य लिंगस्यास्य प्रभावतः
पूर्ण भक्तीने पूजिलेल्या या लिंगाच्या प्रभावामुळे,