आजगाम तमुद्देशं विहर्तुं वन उत्तमे
त्या उत्तम वनात फिरायला ती त्या ठिकाणी आली.
तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहः
त्याच्याकडे चार हजार स्त्रिया सोबतीला होत्या.
सा सखीभिः परिवृता सर्वाभरणभूषिता
ती आपल्या सख्या भोवती घेऊन, सर्व दागिने घालून नटली होती.
सा कौतुकात्कण्टकेन बुद्धिमोहवती तदा
तेव्हा कुतूहलाने, मन गोंधळलेले असताना, तिने काट्याने टोचले.
अभवत्स तया विद्धो नेत्रयोः परमार्तिमान्
तिच्या टोचण्याने त्याच्या दोन्ही डोळ्यांत तीव्र वेदना निर्माण झाली.
ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे पर्यतप्यत पार्थिवः 5.2.30.
मग त्याचे मलमूत्र अडले आणि राजाला फार यातना झाल्या.
केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः
इथे या महात्मा भर्गवाचा अपराध कोणी केला आहे?
ज्ञातं वा यदि वाज्ञातं तदिदं ब्रूत मा चिरम्
हे माहीत असो वा नसो, ते लगेच सांगा, वेळ घालवू नका.
ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम्
मग त्या पृथ्वीच्या राजाने स्वतःच कधी नम्र, कधी कठोर शब्दांत विचारले—
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा सुकन्या तमथाब्रवीत्
वडील दुःखी दिसले तेव्हा सुकन्या त्यांना म्हणाली—
खद्योतवदभिज्ञातं तन्मया विद्धमंतिकम्
ते जणू काजव्याप्रमाणे चमकत होते; मीच जवळ जाऊन टोचले.
तत्रापश्यत्तपोवृद्धं वयोवृद्धं च भार्गवम्
तेथे तिने तपाने आणि वयाने वृद्ध असलेला भर्गव पाहिला.
अज्ञानाद्बालया यत्तेऽपकृतं तु महीसुर
राजा, त्या लहान मुलीने जे काही केले ते अज्ञानामुळे झाले.
भार्यार्थे त्वं गृहाणेमां प्रसीद द्विजसत्तम
पत्नीच्या हेतूने, कृपा करून तिला स्वीकारा; द्विजश्रेष्ठा, कृपा करा.
यद्येवं प्रतिगृह्यैतां क्षमिष्यामि महीपते
राजा, जर असंच असेल तर मी तिला स्वीकारतो आणि तिला क्षमा करतो.
प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह 5.2.30.
त्यांनी ती कन्या स्वीकारली आणि त्या पुण्यात्म्याचा राग शांत झाला.
सुकन्यापि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिंदिता
सुकन्या पती मिळाल्यावर, तपस्विनी आणि निष्कलंक राहिली.
कस्यचित्त्वथ कालस्य नासत्यावश्विनौ प्रिये
काही काळानंतर, प्रिये, दोन अश्विनी कुमार आले.
तां दृष्ट्वा दर्शनीयांगीं देवराजसुतामिव
त्यांनी तिच्याकडे पाहिलं, तिचं रूप सुंदर होतं, जणू देवराजाची कन्या.
सा प्रोवाच महाभागा पतिव्रतपरायणा
ती अत्यंत भाग्यवान आणि पतीपरायण होती; तिने बोलायला सुरुवात केली.
ततोश्विनौ प्रहस्यैनामब्रूतां पुनरेव तु
मग अश्विनी कुमार हसले आणि पुन्हा तिला म्हणाले.
त्वमपास्येह कल्याणि कामभोगबहिष्कृता
सुंदरी, इथे तुला कोणी विचारत नाही, आणि तू इच्छेच्या सुखांपासून वंचित आहेस.
पत्यर्थं देवगर्भाभे मा वृथा यौवनं कृथाः
पतीसाठी, तू आपलं तारुण्य वाया घालवू नकोस, जशी एखादी दिव्य स्त्री असते.
रताहं च्यवने देवे मैवं मा पर्यशंकतम्
मी च्यवन ऋषींमध्ये मनापासून रमले आहे; माझ्यावर असं शंका करू नका.
सा तयोर्वचनं श्रुत्वा कथयामास भार्गवे 5.2.30.
त्यांचं बोलणं ऐकून तिने भृगुवंशीयाला सगळं सांगितलं.
ऊचतू राजपुत्रीं तां पतिस्तव विशत्वपः
त्यांनी राजकन्येला सांगितलं, 'तुझा पती सरोवरात जावो.'
अश्विनावपि तत्काले सरः प्राविशतां प्रिये
त्या वेळी, प्रिये, अश्विनी कुमारही सरोवरात गेले.
दिव्यरूपधराः सर्वे युवानो दिव्यकुंडलाः
सर्वजण दिव्य रूपात, तरुण आणि सुंदर कुंडल घालून दिसले.
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे वृणीष्वान्यतमं शुभम्
ते सगळे एकत्र म्हणाले, 'शुभे, आमच्यातून कोणताही निवड.'
सा समीक्ष्य तु तान्सर्वांस्तुल्यरूपधरा न्स्थितान्
तीने सर्वांना एकसारख्या रूपात उभं असलेलं पाहिलं.